Met "Believe I'll Make A Change" brengt de 26 jaar jarige Little Joe McLerran, na "Son Piedmont and the Blues Kreweuit" uit 2003 en "Live at Last" uit 2007 zijn derde album, met wederom een frisse en met kennis gemaakte verzameling van Amerikaanse rootsmuziek en countryblues. Van McLerran is geweten dat hij al heel jong is begonnen met spelen en dat hij, toen hij 9 was, al meespeelde met zijn broer in een bandje. Zijn broer Jesse, die hem steeds op drums begeleidde verloor jaren later het leven met een ongeluk. Maar het was op die jonge leeftijd dat hij duidelijk door de blues werd beïnvloed. Want op die negenjarige leeftijd speelde hij reeds nummers van vroege Piedmont artiesten als Blind Boy Fuller, Blind Blake en Tampa Red, muzikanten die zijn verdere carrière steeds zijn blijven beïnvloeden.

In 2004 ontmoet hij tijdens het Oklahoma Blues Festival de legendarische Homesick James, die niet alleen zijn nieuwe naam Little Joe McLerran bezorgde, maar er voor zorgde dat hij nu anno 2010, een bluesartiest is met wie we in de toekomst nog veel rekening moeten gaan houden. Hetgeen hij reeds vorig jaar bewees door de International Blues Challenge 2009 te winnen.

Zijn nieuwste album "Believe I'll Make A Change" is dan ook een bloedserieuze bluesplaat, die net zo makkelijk urban blues, traditonele blues of country blues voorschotelt, muziek in de beste traditie van Blind Lemon Jeffersonen en Rev. Gary Davis. Piedmont blues heet dit. Vanaf de shuffle/blues openende titeltrack tot het afsluitende "Mother's Callin' ", een song die enkel gebaseerd is op McLerran aangename stem en wat lepelgeroffel, rockt deze plaat als de pest. De andere composities passen er naadloos tussen. Er staan geen zwakke songs op dit album, maar de meest opvallende tracks - naast zijn eigen meer sexy "Cocktails For Two", opgedragen aan Eden Brent, die de International Blues Challenge trofee won in 2006 - zijn wel "Blues Before Sunrise" en het slide gedragen "Baby Please Set a Date", juist twee covers van respectievelijk Leroy Carr en James Willimson, maar de blues die hier gespeeld wordt klinkt alsof hij gemaakt is in de jaren 20, lekkere old time blues!

Al zijn de arrangementen van zijn eigen nummers dan weer, geheel zoals je van Little Joe McLerran kunt verwachten: subtiel en geraffineerd en ze rekken de grenzen van de blues op een flexibele manier iets op, zonder overigens het echte rauwe bluesgevoel te verliezen. Luister maar even naar zijn versie van de traditional "Ducks Yas" met Dexter Payne op baritone sax of zijn eigen "She's Got Somethin'!" met het verfijnde piano werk van Jack Wolfe. Dit laatste nummer is natuurlijk gericht aan zijn vrouwtje Casey.

Songs over treinen behoren al jaren tot de geschiedenis van Piedmont blues. McLerran brengt dan ook een country-blues versie van de Delmore Brothers' "Blue Railroad Train" en een meer traditionele lezing van Blind Willie McTell's "B & O Blues". "Believe I'll Make A Change" is gewoon een prima gevarieerd album van McLerran die wisselvallig trouwens kon rekenen op harmonica begeleiding van Dexter Payne, Jimmy Markham en David Bernston naast Robbie Mack (bas), Jack Wolfe (toetsen) en Ron McRorey (drums).

De dertien tracks op dit nieuwe album zijn een verzameling van traditionele, maar ook eigen nummers en zijn een goed afgewogen weergave van stijlen: Piedmont, gospel, akoestische country blues, string band, jug band, etc ... het resultaat is een genietbare en zeer gevarieerde mix van stemmingen, waardoor het album de luisteraar voortdurend blijft boeien. Met "Believe I'll Make A Change" heeft Little Joe McLerran werkelijk zijn meest volwassen cd tot nog toe afgeleverd, een cd waar de Piedmont blues en het spelplezier van afdruipt. Voor zowel de akoestische blues als de rootsliefhebber een aanrader en dus alle reden om dit album aan te schaffen. De hele cd is eigenlijk één grote ontdekkingstocht!