MATTHEW RYAN – DEAR LOVER + DEAR LOVER (THE ACOUSTIC VERSION)

Het was februari 2007 toen ik voor Rootstime het album “From A Late Night High Rise” mocht recenseren, een heel mooie plaat van de tot dan voor mij onbekende Matthew Ryan. Hij droeg dat album op aan een pas aan kanker overleden vriendin en aan zijn broer die net tot 30 jaar gevangenisstraf was veroordeeld. In 2008 volgde dan het album “Matthew Ryan vs. The Silver State” over de belevenissen tijdens zijn kinderjaren in zijn geboortedorp Chester, Pennsylvania.

Deze nu 39-jarige inwoner van Nashville, Tennessee heeft op zijn paspoort de naam Ryan Webb staan maar verkoos om met een pseudoniem door de muziekwereld te reizen. Hij is een veelschrijver van songs en kan terugkijken op een lange reeks van uitgebrachte platen met zijn liedjes.

Anno 2010 komt hij met een wel heel origineel concept op de markt. Eind oktober 2009 verscheen zijn nieuwe en twaalfde studioplaat “Dear Lover” en eind mei bracht hij hetzelfde album uit als “Dear Lover (The Acoustic Version)” met daarop zowat alle identieke nummers van de studioplaat in een totaal nieuw en akoestisch kleedje. Het centrale thema van beide platen is dan ook de liefde, een onderwerp dat Matthew Ryan inspireerde tot het schrijven van songs over hoop, angst, vrede en gevaar met betrekking tot de liefde in al zijn vormen.

Het eerste nummer voor dit album schreef hij toen hij wachtte op de dienst spoedgevallen waar hij om niet nader toegelichte redenen naast een geliefde medemens terecht was gekomen. Het was vooral de mortaliteit van de mens en van al zijn dromen die hem tot het schrijven van deze songs heeft aangezet.

In vergelijking met “From A Late Night High Rise” waar nogal wat elektronica in de instrumentatie werd verwerkt is “Dear Lover” eerder een rustige balladsplaat geworden met songs vol reflecties en een sobere instrumentale omkadering. De liedjes ontstonden met de akoestische gitaar in aanslag of achter de vleugelpiano en de teksten werden in een notaboekje neergeschreven waarin de veelvuldige doorhalingen wijzen op de intensiteit van werken en op de kritische eisen die Matthew Ryan aan de inhoudelijke betekenis van zijn nieuwe songs heeft gesteld.

Omwille van het dreigende verlies van een geliefde en het feit dat hij nog zoveel wil vertellen zijn de songteksten deze keer nog meer persoonlijk, nog meer emotioneel en oprecht dan in vroeger werk. Het finale objectief van “Dear Lover” is om hoop te geven aan de hopelozen en hen er op te wijzen dat er altijd mogelijkheden zullen blijven bestaan voor een betere toekomst. Liedjes als de titeltrack “Dear Lover”, “Some Streets Lead Nowhere”, “Your Museum” (met een prachtige vioolsolo en onze absolute favoriet), “The Wilderness” (met op U2’s The Edge lijkend gitaarspel en Bono-achtige zangpartij) en “The World Is…” worden als vehikel aangewend om die positieve boodschap uit te dragen.

Een vreemde eend in de bijt op dit album is het nummer “Spark” waarin Matthew Ryan een muzikaal verbond heeft gesloten met ‘trance’-muzikant DJ Preach en een zeer electropop-georiënteerde song aflevert. Ook catchy en van een verslavend melodietje voorzien is “City Life” - de eerste single uit deze plaat - een nummer dat als schoolvoorbeeld voor de kracht van een song kan doorgaan.

Over de tweede plaat met akoestische versies kunnen we kort en bondig zeggen dat de uitgeklede, sober gebrachte interpretaties van de songs op akoestische gitaar en met wat cellobegeleiding nog meer beklijven en aantonen dat de liedjes van Matthew Ryan zelfs zonder uitgebreide instrumentatie als een stevig huis blijven staan, waarmee we meteen ook een lovend kwaliteitsoordeel hebben geveld over het album “Dear Lover”. Het op de akoestische plaat toegevoegde bonusnummer “Beauty Has No Name” dat samen met Thad Cockrell werd geschreven is daar enkel een extra bevestiging van.

(valsam)

 

Artiest info
Website  
 

video

video

Label: Dear Future Collective Records