DAVE HOLLAND & PEPE HABICHUELA - HANDS

Waar is de tijd van het dinsdagavond radio jazzprogramma toen doorwinterde jazzliefhebbers je kennis lieten maken met de meest recente jazzmuziek en dat met een liefde die daarna nooit meer werd geëvenaard. Zij leerden mij o.m. jazzbassist Dave Holland kennen, wiens naam me vertrouwd klonk al kende ik zijn uiteenlopende composities niet. Nochtans had deze vernieuwer van de contrabas al drie Grammy’s in ontvangst genomen en was hij in 1999 uitgeroepen tot ‘Acoustic Bassist of the Year’.

Deze Britse jazzman, later naar Amerika verhuisd, die op 4-jarige leeftijd ukelele speelde en op 9 jaar bas, ontplooide zich als een van de grote jazzmuzikanten, nadat Miles Davis hem in 1968 bij zijn band inlijfde. Eerst als sideman, later als medeoprichter van kwartet, kwintet en een eigen bigband, bracht hij met de regelmaat van de seizoenen een album uit. Hij speelde o.m. met Cassandra Wilson, Chick Corea, Pat Metheny, Joe Lovano en Bill Frisell.

Steeds nieuwe wegen verkennend ontmoette hij in Sevilla enkele jaren terug de virtuoze flamencogitarist Pepe Habichuela en na enkele gezamenlijke concerten hadden beide zin in een album waarin jazz en flamenco zouden gecombineerd worden. Dit leidde tot dit bijzonder boeiend ‘Hands’ album, waaraan ook Pepe’s zoon Josemi Carmona, zelf een productief artiest, zijn medewerking verleende. Het gipsy ensemble wordt vervolledigd met gitarist Carlos en twee Cajón percussionisten.

De meeste composities zijn van de hand en invoelende soul van Pepe, maar ook Dave schreef twee nummers, waarbij hij zich vooraf terdege had ingewerkt en ingeleefd zowel in de ritmes als in de subtiliteiten van de flamenco muziek. Die beider zoektocht om elkaar in expressieve taal te ontmoeten lukte wonderwel. De tien tracks met o.m. fandango, tangos, rumba en buleria getuigen niet alleen van wederzijds respect maar ook van een groot muzikaal aanvoelen. De baslijnen, de gitaarritmes, handpercussie en vooral de intimistische flamenco klanken intrigeren van begin tot einde en reveleren de ziel van het gipsy volk dat al generaties lang emoties in muziek vertaalt.

Pepe Habichuela behoort tot een der grote flamencodynasties, de Habichuelas, die al generaties teruggaat. Net zoals Paco de Lucía en Manolo Sanlúcar vond hij, na omzwervingen in de cafés van Madrid, zijn uiteindelijke roeping in het spelen van flamencomuziek. Zijn eerste soloalbum ‘A Mandeli’ kwam uit in 1983 en sindsdien wijdde hij zijn leven aan alle finesses en de spirit van het flamenco gitaarspel. Daarin hoor je ook bedachtzame trieste emotie alsof hij probeert de geheimen van het leven te ontrafelen.

Het samenspel of de solo’s van Pepe’s gitaar en Dave’s bas wekken meer dan eens ontroering op, vooral in het sublieme ‘Camaron’ en het suggestieve ‘El Ritmo Me Lleva’. Merkwaardig hoe twee ontvankelijke muzikanten met verschillende achtergrond zich weten te verenigen in één sound, waarin feeling, expressie, verbeelding en schoonheid als het ware een wonderlijk Alhambra oproepen. Op het einde brengt Pepe in het nummer ‘My Friend Dave’ een hulde aan zijn geestelijk verwante soulmate. Beiden zullen met hun flamencoproject tijdens Jazz Middelheim daar ongetwijfeld de bomen doen fluisteren.

Marcie

 

Dave Holland & Pepe Habichuela Live
Middleheim Jazz Festival - Antwerpen
15.Aug.2010 - 20:00

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Dare2 Records
Distr.: Universal Records