CHRIS BEARD – WHO I AM & WHAT I DO

Prince Is Back! en neen we hebben het hier niet over de Purperen Anderhalve Meter maar wel over de discipel van Buddy Guy en Matt Murphy: Chris Beard, “Prince Of The Blues”. Het is te lang stil geweest rond deze fantastische bluesgitarist. De man verwende ons in het verleden al met absolute topplaten als “Barwalkin’” en “Live Wire”. Die laatste dateert al van 2005 en we keken dus ook reikhalzend uit naar deze release.

Is dit een terugkeer langs de grote poort ? Op 9 van de 12 nummers wel maar er is ook een “maar” bij. Chris was wat onzeker wat betreft zijn stemvermogen maar dat blijkt absoluut niet op dit album. Hij heeft een zéér aangename, volwassen bluesstem en heeft bovendien een bijzonder vermogen zich in te leven in de context van zijn songs.

Beard is ook nog een begenadigd, vooral warm spelende gitarist. De funky starter “Blues Is My Livin’” kan ons direct bekoren maar vooral de op een zware bas drijvende “Insecurities” werd hier ten huize op luid gejuich onthaald. Dat is de Chris Beard waar wij zo van houden: aanstekelijk ritme, fel uithalend, solerend als het kan, inventief gezongen.

Op “Brand New Heart” werden onze wenkbrauwen een eerste keer getest. Een trage, op simpel bluesritme gestaag verder kabbelende soulachtig gezongen song die slechts na meerdere extra beluisteringen ons deed mee vingerknippen. De door zijn kompaan Ronnie Baker Brooks geschreven “Hard Out There” laat dan weer Chris van zijn beste kant bewonderen, wat rauwer gezongen en met aardig pianowerk van Alan Murphy. Een brave, maar fijne solo ertussen geweven en een stevig op ons voetwerk azend ritme.

De titelsong kan ons jammer genoeg niet bekoren, redelijk wat niveau halend maar net niet de hoogte die we voor Chris Beard ingesteld hadden. De Motown invloeden nooit ver weg maar eerder vreemde eend in de bijt hier op dit album. Gelukkig herpakt hij zich dadelijk met het aanstekelijke “Hell Of A Lovin’ Man”, heerlijk Winter-achtig gekeeld waar nodig, een song die je direct mee gaat brullen! Een tweede moment van teleurstelling overviel ons bij het tweeluik “After I Said I Do” en vooral bij Bernard Allison’s cover “That’s The Way Love Was Meant To Be” de laatste onnodig een over-funky gehalte gevend. Gelukkig is er ’s mans uitstekende gitaarspel om te vermijden dat dit twee skip-songs werden. Maar daarna is het weer hemels genieten, ruim de twee à drie misstapjes compenserende Chris Beard op eenzame hoogte musicerend. Briljante gitaaruithalen, wat meer rockende blues. Ook verrassend de bijdrage van Joe Beard (Chris’ vader) op “Gotta Find My Baby” tegelijk één van de hoogtepunten van het album creërend. Traditionele Blues op zijn best, puur genot.

“Changeling” laat een Beard op zijn Cocker’s horen, ons murw slaand, verplichtend de volumeknop hoger te zetten, wat een bluesrocker ! Beard’s tour de force is echter de slowblues van dienst “Tied Up, Tied Down And Twisted”, ons alweer aan J. Winter doen denkend als hij zingend uithaalt maar vooral zijn gitaarwerk is hier alweer subliem. Kortom, zoals aangehaald 9 uitstekende tot briljante nummers en 3 uitschuivers die ons verhinderen om dit album een meesterwerk te noemen. We zijn geen wiskundeleraars maar als we ons niet vergissen is dit nog steeds een onderscheiding ! We zijn niet weinig blij dat Chris Beard terug is en we hopen van u hetzelfde. Aanschaffen dus.

Bluesyluc

 

Artiest info
Website  
 

Label: Electro Glide Records