In navolging van Rik De Saedeleer’s kreet “Moet er nog zand zijn?” meenden we dat de slogan “Moet er nog water zijn?” heel toepasselijk zou kunnen gebruikt worden om de nieuwste cd van de Australische singer-songwriter Alan Newbery bij u te introduceren.

In september 2008 waren we al lovend in onze bewoordingen over zijn toen uitgebrachte debuutplaat “Ravages Of Time” die met blues, rock en folksongs getooid was en overgoten werden met een eigen muzikale sausje door deze niet meer zo jonge entertainer.

Voor de opvolger van die mooie cd koos Alan Newbery er voor om met “Water” een themaplaat te maken rond de betekenis van water en alles wat met die kleurloze, doch levensnoodzakelijke substantie te maken heeft. Het leverde 12 nieuwe liedjes op die Newbery zelf gecomponeerd heeft en waarvoor producer Bruce Schneider instond voor een vlekkeloze opname in de Australische studio. Schneider tekende ook voor het instrumentale werk op keyboards en gitaar terwijl Alan Newbery het spelen op akoestische gitaar en ukelele en natuurlijk ook de zang voor zijn rekening nam.

Die ukelele werd al meteen boven gehaald voor de eerste track op “Water”, zijnde “Crazy For The Lovin’” waarin we een snuifje Elliott Murphy menen te herkennen en Alan Newbery een gesmaakte Louis Armstrong-imitatie weggeeft. Bij “Goodbye Goodbyes” en “Who To Believe” denken we dan weer onwillekeurig aan het verhalende zingen van iemand als Lou Reed en via “Temptation Blues” horen we voor het eerst dat hij ook graag uptempo bluesmuziek brengt.

Het bluesy fingerpicking gitaarspel neemt de overhand in de volgende songs “”Stay Awhile” en “Waters Rising”. “Pack Of Wolves” is een leuk uitstapje naar de wereld van de rock’n’roll en toont dat Alan Newbury de gitaar ook in punkstijl kan bespelen. Daarna experimenteert hij zelfs wat met elektronicabeats in het nummer “Blood And Dust”. In “I Pray That My Baby’s All Right” denken we trouwens dat hij een geslaagde poging onderneemt om wat rootsy soulmuziek in het nummer te laten binnensluipen. Zoals zo vaak gebeurt op de betere cd’s wordt het beste voor het ‘leste’ bewaard. Op “Water” is dat een heerlijke, als water kabbelende song die “Let Me Linger” heet.

Deze tweede plaat van Alan Newbery bevestigt dat we het twee jaar geleden al bij het rechte eind hadden toen we beweerden dat deze man complexloze liedjes kan schrijven die automatisch in het geheugen blijven nazinderen als je deze cd beluisterd hebt. Meer moet dat voor ons als snel tevreden mensen dan ook niet zijn.

(valsam)