Op het cd-hoesje van “True Story...” van de Americana-formatie ‘Stovall’ ziet het er allemaal heel dreigend uit met een besnorde doodshoofd tussen een aantal prikkende cactussen. Maar de muziek van deze zeskoppige band uit Atlanta, Georgia rond zanger en componist Hannibal Heredia is helemaal niet gevaarlijk. Integendeel zelfs, het lijkt ons een heel leuk groepje van muziekliefhebbers te zijn onder de bemoederende vleugels van Angela Fox, de zangeres en sterkhouder van ‘Stovall’.

Dat Heredia en zijn vrienden fervente aanhangers zijn van de muziek van bands als Old 97’s, Wilco, Whiskeytown Tom Petty en The Rolling Stones kunnen ze helemaal niet verbergen want elk nummer op hun debuutplaat “True Story…” laat wel één of andere invloed van deze groepen doorschemeren.

De stevige rocksound uit de meeste tracks op deze cd staat garant voor stevige hooks, gitaarriffs en dansbare melodieën. “Empty Bottle” en “Stay Up Late” swingen er meteen keihard in en het is pas als Angela Fox de leadzang voor haar rekening neemt in “Stop Letting Me Go” dat het tempo van de muziek wat wordt gedrukt. Haar rasperige altstem doet meteen denken aan Chrissie Hynde van The Pretenders en dus evenzo aan de ruwe stembanden van Lucinda Williams.

De leden van ‘Stovall’ kunnen allemaal terugblikken op meerdere jaren muziekverleden, meestal in de indie-rockscène of in de punkwereld. Met deze groep zijn de scherpe hoeken er echter stijlvol afgevijld en brengen ze meer radiovriendelijke pop- en rocksongs. Zelfs Hannibal Heredia waagt zich aan een ballad in “Walk Alone” dat na zowat één minuut toch al snel weer op speed wordt gebracht.

Nadien wordt even overgeschakeld op door banjo aangestuurde countrymuziek in “Blue Skies” en het alt.countrynummer “Hurtin’ Kind”. Het variërende karakter van deze plaat wordt daarna nog sterker benadrukt met een pur sang tearjerker in het mooie “Misery”, alweer gezongen door Angela Fox. Misschien toch heel even een kritische noot met de bedenking dat ‘Stovall’ het in enkele nummers niet zo nauw lijkt te nemen op het vlak van toonvastheid bij het zingen. Vooral “Southern Vine” en “Pick Up Lines” lijden hier een beetje onder. Dit zijn dingen die men tegenwoordig in de opnamestudio toch gemakkelijk kan corrigeren en dan ook zou moeten gedaan hebben.

Anderzijds moeten we eerlijkheidshalve ook zeggen dat de band het beste voor het laatste heeft gehouden met de twee uitstekende afsluitende tracks “Champagne” en het heerlijk rockende “Stray Dogs”, steevast hun openingsnummer bij live optredens. Al bij al dus biedt deze cd toch een uitstekende kennismaking met dit op plaat debuterende sextet van doorwinterde muzikanten die met hun eigen songs uit “True Story…” al gemakkelijk voor een leuke entertainende avond zullen kunnen zorgen.

(valsam)