Shar-Baby is een troetelnaampje, haar als zesjarige door een tante gegeven, de zus van haar vader. Maar het bluestalent uit South Bend, Indiana, wordt ook nog ‘The Queen of the Jukes’ of ‘The Little Woman With a Big Sound’ genoemd. Alle drie namen duiden op enkele facetten van haar persoonlijkheid. Ondanks het gegeven dat haar lage stem een jongensachtig timbre heeft, schrijft zij haar songs met de feeling van een geboren blueslady. Maar tussen de bandleden van de Rhythm Blues Band settelt zij zich als ‘one of the guys’.

Amper 11 jaar oud leerde zij al gitaar spelen. Haar vader, een Gospelzanger die nog in het voorprogramma stond van de Dixie Humming Birds, moedigde haar aan. Met haar zus Marilyn vormde zij vele jaren het duo ‘The Braylock Sisters’. Maar pas wanneer zij naar Pensacola in Florida verhuist start haar carrière pas voorgoed. Festivals, Live albums, tournees door Amerika en Europa, interviews en optredens op de radio, het podium delen met oude en nieuwe bluesgrootheden, Shar-Lady zou er urenlang over kunnen vertellen.

In het album, ‘My Life’ Down Under, uit 2006 zong zij voornamelijk songs in de Deltablues sfeer. Daarin verhaalt zij o.m. over haar leven en zowel de goede als kwade dagen. In ‘Old Block House’ refereert zij naar haar harde jeugd. In dit Chicago blues album Alabama style hoor je meer Chicago invloeden. De bluesharp van Dale Hicks blaast er een Noordelijker windje door. In het geëmotioneerd gezongen ‘Blues Is Here To Stay’ speelt deze Dale naast discrete harmonica ook nog sax, weemoedig als een fluistering. Op alle acht nummers, de helft door Shar-Baby geschreven, begeleidt Shar zich op gitaar. Hubert Sumlin was haar grote voorbeeld. Op het gevoelvolle ‘Take It Eazy Greazy’ hoor je een Resonator die mededogend lijkt te helen.

De song ‘Alabama’ draagt Shar op aan haar muzikale vriend, de betreurde Willie King, met wie zij in 2006 nog optrad in de jukejoint, ‘Betty’s Place’, in Mississippi. Deze charismatische bluesartieste uit Indiana zoekt de roem niet op, maar iedereen ziet haar graag met haar gitaar het podium opkomen. Ondanks dat zij het gewoon is om met ‘the boys’ te spelen, behoudt zij iets vrouwelijk innemends in haar bluesy vertolking. Zoals ook de betreurde Jesse Mae Hemphill is zij een originele zangeres/gitariste die persoonlijke inleving en ritmes met haar muziek verweeft.

Marcie