De EP „The Best Game In Town“ van Rebecca Pronsky kan men niet dadelijk nieuw noemen want hij is reeds aan de mensheid voorgesteld in februari 2009. Toch leek het ons nuttig om dit 5 nummers tellend cd’tje nog even in de schijnwerpers te zetten daar Rebecca Pronsky in maart een tournee afwerkt in België en Nederland samen met Lucy Wainright Roche.

Rebecca heeft reeds 3 cd’s op haar actief staan, met een 4e die er staat aan te komen op het einde van het jaar.Bij deze, in New York woonachtige zangeres, staat muziek centraal in haar leven. Reeds van kleins af zong ze, op haar zestiende begon ze haar eigen nummers te schrijven, haar studies aan de universiteit bestonden uit „Ethnomusicology & Jazz Singing“ en sindsdien zal ze waarschijnlijk niet veel anders gedaan hebben dan met muziek bezig geweest zijn. Dat is natuurlijk allemaal mooi maar je moet ook nog in het bezit zijn van het nodige talent om de mensen te boeien. Gelukkig heeft Rebecca ook dit in haar bezit.

Haar stem heeft een eigen klank waar je misschien niet meteen voor valt maar die wel aanstekelijk werkt en die je na verloop van tijd niet meer loslaat. Met haar kwaliteiten als songwriter is ook niks verkeerd en de muzikanten die ze rond zich schaart zorgen er voor ze prima werk aflevert. Waar Rebecca Pronsky wel moeite mee heeft, is een keuze maken in muziekstijl. Op haar vorige cd „Departures & Arrivals“ viel al de mix op van Americana, alt-country en indie. Volgens mijn bescheiden menig komen haar talenten beter tot haar recht wanneer ze de americana-weg inslaat.

Op deze EP staat één nummer dat neigt naar indie, namelijk „The Best Game In Town“ en dat is meteen het minste van de vijf. Het kan natuurlijk ook veroorzaakt worden door het feit dat de andere vier nummers van een zo hoog niveau zijn dat dit ene nummertje er ietsje bleker uitkomt.

De opener „Road to Nowhere At All“ is een mooie road song waar het typische geluid van de Gretch gitaar van vriend Rich Bennett voor de mooie accenten zorgt. In „Big Kid“ mag die gitaar terug meedoen maar wie er echter ook om de hoek komt kijken is Lucy Wainright Roche die samen met de stem van Rebecca Pronsky voor een perfecte samenzang zorgt.

„Hard Times“ en „All The Birds“ slaan dezelfde weg in en dat is de weg van de perfect song. Het eerste nummer gaat er op een drafje vandoor en daarin demonstreert Rebecca dat ze met haar stem vele kanten op kan. „All The Birds“ is zachter en gevoeliger, eentje om bij weg te smelten naast het open vuur op de prairie en opnieuw staat Lucy Wainright Roches in de achtergrond te zingen. Lucy heeft trouwens gemeen met Rufus Wainright en Martha Wainright dat ze dezelfde vader hebben, namelijk Loudon Wainright III. Haar moeder is Suzzy Roches die nog bij The Roches gezongen heeft. Je zou bijna zeggen dat het geen wonder is dat ze kan zingen als een nachtegaal.

Rebecca heeft met deze EP een knap staaltje muziek afgeleverd dat ons doet uitkijken naar het komende concert van haar in België en naar haar op stapel staande cd. Hopelijk hak ze wel de juiste knoop door wat betreft de richting die ze wil uitgaan

The Lumixus Man