‘Avant-gardistische akoestische folkrock’ is de wat moeilijke klinkende definitie die werd gegeven aan het muzikale eindresultaat van het werk van ‘The New Whole Usuals’, een soort van klassiek symfonisch orkest uit Nashville, Tennessee. Begin mei zullen ze dit gecompliceerde werkstuk op cd wereldkundig maken onder de titel “Every New Whole Usual Will Die”. Wij mochten bij Rootstime al een pre-release van dit album ontvangen ter bespreking voor onze lezers.

Het brein achter dit project is Andrew Dolfie die zelf zingt en gitaar, banjo en percussie speelt op deze cd, gesteund door een heleboel klassiek geschoolde muzikanten (32 in totaal naar het schijnt) die samen een uitgebreid strijkkwartet, een blazerssectie en ritmesectie vormen.

De veertien tracks op dit album werden gecomponeerd en gearrangeerd door Andrew Dolfie die zelf ook samen met co-producer Daniel Scobey voor de gehele productie van de cd instond. We vrezen er een beetje voor dat de luisteraars niet meteen zullen weten wat ze aanmoeten met deze muziek die bij momenten zeer experimenteel en zelfs psychedelisch klinkt.

In de pers worden er wel eens verwijzingen gemaakt naar het werk van Frank Zappa en dat is niet helemaal onterecht. ‘The New Whole Usuals” mixen klanken van instrumenten met geluiden van zowat alles wat geluid kan produceren tot een immense kakofonie die heel ongestructureerd op de luisteraar wordt losgelaten.

“Ipso Phanto”, “Anxiety II / Submission II”, “High Fructose”, “Illusion Is Planet Proof” en “Professor Id” zijn nietszeggende titels van enkele van deze aria’s waartussen korte klankstukjes werden geperst die het geheel enkel nog verwarrender maken. Het enige nummer op deze cd waar ik een normale melodie in kan herkennen is het afsluitende “Don’t Worry, We Will Always Be The Babies”.

Misschien worden wij een beetje oud hiervoor maar deze muzikale experimentele klanken gaan jammerlijk aan onze aandacht voorbij. Misschien dat men zich hiermee in één of andere obscure club nog wel een tijdje zal kunnen amuseren, maar ons hoeft men daar niet echt voor uit te nodigen.

(valsam)