Oerdegelijke Americana-muziek van een nieuwe naam in deze door singer-songwriters gedomineerde wereld. Dat is onze eerste bedenking bij het aanhoren van de debuutplaat “Tips & Compliments” van Matt Harlan uit Houston, Texas. Naar het voorbeeld van de allergrootsten in dit genre zoals Townes Van Zandt, Bob Dylan en Gram Parsons schildert hij prachtige verhalen in zijn liedjes op dit album.

Dertien zeer expressieve en krachtige, melodieuze folksongs en ballads vormen de tracklijst van “Tips & Compliments”. In de liedjes zingt hij over het dagelijkse leven, waarnemingen over wat er in zijn directe omgeving allemaal gebeurt en hoe mensen met die verschillende situaties omgaan.

Matt Harlan heeft een lang verleden als groepslid van diverse obscure Texaanse rockbandjes maar besloot onlangs om zijn geluk als soloartiest te gaan beproeven en zijn singer-songwritertalent te gaan verzilveren via akoestische optredens en nu dus ook via zijn eerste plaat. Als componist heeft hij recent al enkele prijzen in de wacht kunnen slepen van enkele gerenomeerde vaktijdschriften en dito verenigingen.

Op één nummer na schreef hij alle songs helemaal alleen. Enkel voor “Over The Bridge” kreeg hij de gewaardeerde hulp van Paul Quebodeaux. Zijn songteksten zijn minuscule precisiewerkjes die geconstrueerd worden als een fijn spinnenweb, eenvoudig maar prachtig en met zeer veel gevoel voor vakmanschap.

Cd-opener “Elizabethtown” kan dit al meteen illustreren door het onderwerp van het verhaal: Matt Harlan vertelt over hoe hij één van zijn broers langzaam maar zeker ten onder ziet gaan nadat die hervallen is in het langzaam dodende druggebruik. Een zeer confronterend en niets verbloemend verhaal dat elke intelligente luisteraar tot ernstig nadenken moet dwingen.

Muzikale ondersteuning kreeg Matt Harlan hierbij van o.a. zangeres Phoebe Hunt (van ‘Belleville Outfit’), violist Warren Hood en pedal steelvirtuoos Marty Muse (van bij Robert Earl Keen). Producer Rich Brotherton zingt mee op diverse songs en speelt op gitaren, mandoline, lap steel en percussie terwijl Matt Harlan zelf vooral zijn kunsten etaleert op akoestische gitaar en banjo. O.a. in de uptempo gebrachte nummers “Something New” en “Over The Bridge” klinkt deze instrumentatie uitstekend. De titeltrack “Tips & Compliments” is overigens één van de mooiste liedjes op deze cd.

Toch zijn de sobere, akoestisch geïnspireerde nummers het grootst in aantal op “Tips & Compliments”. Enkele keren doen de songs me denken aan Wyckham Porteous, die andere grote verteller in folksongs, tevens omwille van de erg gelijkende stem van Matt Harlan. Vooral in het jazzy “Suitcase Blues”, de countryballad “Driving Song” en het op akoestische gitaar gespeelde “Waiting For Godot” is die gelijkenis treffend.

Maar Matt Harlan is toch vooral zichzelf op deze knappe debuutplaat en laat ons verlangend uitkijken naar wat hij ons als creatieve songschrijver nog allemaal te bieden heeft in hopelijk spoedig volgend nieuw werk.

(valsam)