Those Metal Boys With Their Metal Toys is een ganse mond om uit te spreken. Een onwetende zou kunnen denken dat men hier met een bende zware jongens te maken zal krijgen die loei-harde muziek produceren op hun tientallen gitaren die in aanslag staan. Het enige waar die onwetende het bij het rechte eind heeft is het feit dat die Metal Boys tientallen gitaren en andere instrumenten in aanslag hebben staan maar voor de rest houden zij zich mijlen ver weg van rock en aanverwanten.

Those Metal Boys (zo zal ik ze verder noemen om het een beetje eenvoudig te houden) bestaan reeds 30 jaar maar zijn nu pas aan hun 2de cd toe. In 2000 verscheen „Feel Like Stepping Out“ en nu is de opvolger „Boodle Am Shake“ klaar om aan het publiek voorgesteld te worden. Dit doet vermoeden dat cd’s niet de voornaamste bestaansreden is van Those Metal Boys maar dat ze zich vooral uitleven op een podium. Desalniettemin besteden ze wel de nodige aandacht aan de cd want tenslotte is het toch een visite-kaart die organisatoren moet overtuigen om hen een podium te geven waarop ze hun ding kunnen doen want de muziek die ze brengen is geen vanzelfsprekend genre. Het oog wil ook wat en de cd zit in ieder geval verpakt in een stijlvol hoesje. Een cartoon van Those Metal Boys in een ouderwetse bruine en groene tint geeft al een eerste indicatie welke muziek je kan verwachten.

Een blik op de achterzijde van het hoesje geeft nog meer geheimen prijs. Bij de 20 nummers, die goed zijn voor 71 minuten muziek, staat telkens het jaartal vermeld anneer het nummers geschreven zijn. Dit zijn trouwens allemaal covers en de jongste telg van de familie werd in 1947 geboren, de oudste zag het licht in 1921. Dit is dus de periode tussen de 2 wereldoorlogen en dan denk je vooral aan de oude jazz en blues, swing en western swing en om het wat exotisch te houden Hawaiaanse Hula.

Binnenin krijgen we ook nog eens een kijk op het instrumentarium dat Those Metal Boys gebruikt hebben en dat is, zoals te verwachten was, een verzameling instrumenten die ook in bovengenoemde periode gebruikt werden en die ongetwijfeld met veel zorg en ijver bij elkaar gezocht zijn. De metalen resonator gitaar, die waarschijnlijk de Metal Toys uit de groepsnaam is, neemt een voorname plaats in alsook de viool, double bass en mandoline. Maar er staan ook de minder bekende Stroh Viool (zo een viool met metalen hoorn erop) een jug (een metalen kan waarop basklanken geproduceerd worden) als eenMusical Saw tussen. Van deze Metal Boys moet je dus waarschijnlijk geen eigenzinnige bewerking verwachten van deze vergeten klassiekers. Hoog tijd om eens te luisteren.

Het eerste nummer dat je te horen krijgt is „Put Your Mind On It“ van The Famous Hokum Boys en wat je al vermoede blijkt waarheid te zijn. Deze uitvoering zal niet zoveel verschillen van de oorspronkelijke versie. De stem van Luk Coene is ongetwijfeld minder zwart als de neger stem waarvoor dit nummer bedoeld is maar aangezien we het toch niet kunnen vergelijken met de originele versie nemen we met plezier genoegen met de uitvoering van Those Metal Boys. Het is wel even wennen aan de overvloed aan instrumenten en klanken die op je af komen.

Nummer twee is „Boot-Ta-La-Za“, oorspronkelijk van Slim Gaillard. Terug onbekend en op het eerste gehoor lijkt het nummer van Oost-Europese zigeuner afkomst te zijn maar een zoektocht naar Slim Gaillard blijkt dat dit toch een rasechte Amerikaan is. De smeltkroes aan nationaliteiten dat het Amerika tussen de twee wereldoorlogen tekende, zal er wel voor iets tussen zitten dat ik op het verkeerde been gebracht werd. Dit is meteen ook een leuke keerzijde van deze cd. Je krijgt van Those Metal Boys een brok geschiedenis voorgeschoteld en je bent geneigd om op zoek te gaan naar de oorsprong van de nummers en de oorspronkelijke uitvoerders. Voor je het weet zijn er al enkelen nummers gepasseerd terwijl je nog geboeid zit te lezen wie die Slim Gaillard wel is en wat hij allemaal uitgespookt heeft.

Zo gebeurde het dat het Western Swing nummer „My Confession“ van Bob Wills al op de proppen komt als nummer 5. Maar geen nood want bij een volgende beluistering van de cd weet je al wie Slim Gaillard is en kan je je volledig concentreren op de nummers die aan je aandacht ontsnapt zijn.

Elk nummer onder de loep nemen zou ons iets te ver voeren en we zullen ons beperken tot het vermelden van de nummers die er, naar onze persoonlijke smaak,ietsje bovenuit steken en dat zijn „La Rosita“, „On The Road Again“, Stomping At The Savoy“ en „Valse Chinoise“. Maar geloof me vrij, het niveau van alle nummers is hoog en deze opsomming doet dus een beetje afbreuk aan de andere nummers.
Alle nummers zijn voortreffelijk gespeeld en ook in de studio hebben Those Metal Boys With Their Metal Toys plezier gehad want dat is er aan te horen. En dat de stemmen niet zwart genoeg klinken, kan je hen moeilijk verwijten, ze hebben per slot van rekening Vlaamse klei aan hun laarzen en geen Mississippi Mud.

De doop van deze cd kan men meemaken op 12 maart in de N9 te Eeklo en Those Metal Boys With Their Metal Toys zijn zo fier op hun tweede telg dat ze het toegangskaartje terugbetalen als de deze cd „Boodle Am Shake“ aanschaft. Twee voor de prijs van een moet je maar denken en ons advies is heel eenvoudig, toehappen!

The Lumixus Man