Ik vind de hoes van ‘Skin, Wine & Sin’ niet goed. Zo, het puntje van kritiek op de eerste cd van Sweet Six Bullets is er uit. Zet u nu maar schrap voor een tsunami van superlatieven en lofbetuigingen, want ‘Skin, Wine & Sin’ mag er dan al niet uitzien, de plaat klinkt wel super!

Sweet Six Bullets is een southern rockband die bestaat uit muzikanten die allemaal zijn geboren en/of grootgebracht in Belton, South Carolina. De groep, die bestaat uit zes leden, heeft een niet alledaagse bezetting. Robbie Cox, die de vocalen en de banjopartijen voor zijn rekening neemt, wordt niet alleen geruggesteund door de onvermijdelijke bas en drum. Sweet Six Bullets heeft maar liefst drie gitaristen in de gelederen. De zes heren speelden al meer dan tien jaar in verschillende bands en projecten, maar Sweet Six Bullets is pas sinds 2007 een feit. En nu is er dus ‘Skin, Wine & Sin’.

Ik ga er niet flauw over doen: de muziek van Sweet Six Bullets heeft op meer dan één vlak raakpunten met een band als Drive By Truckers. De bandleden zijn trouwens de eersten om toe te geven waar ze de mosterd zijn gaan halen. Tegelijkertijd geven ze hun muziek wel een eigen draai mee, zodat de band in het algemeen en de muziek op ‘Skin, Wine & Sin’ een eigen smoel krijgt. Jawel, het is alweer een tijdje geleden dat een band die dit soort muziek speelt mij zo heeft weten boeien.

Zijn het de drie gitaristen of de subtiele banjo van Cox die het hem doen? Of speelt het feit dat ze met Cox en gitarist Nathan Payne maar liefst twee uitstekende songschrijvers in huis hebben een grotere rol dan we vermoeden? Ik moet u het antwoord schuldig blijven. Wat ik wel weet is dat ze zonder problemen laveren tussen pure southern rocksongs (‘Halfway Home’) en altcountry (‘Twenty-Five For 5’) en met nummers als ‘Front Row Seals’ en ‘Mistakes’ laten ze horen dat ze ook voor strakke pop hun hand niet omdraaien. Als dan ook een klassebak als Craig Cameron af en toe inspringt op alle mogelijke toetsen (dat orgel op ‘Halfway Home’!) dan kan het voor uw dienaar écht niet meer stuk. Nog even vermelden dat ‘Ten Year Plan’, een song waarin banjo en elektrische gitaar hand in hand gaan, hartverscheurend mooi is en mede daarom de absolute favoriet is van schrijver dezes. Maar dit volledig terzijde.

Kort samengevat komt het er op neer dat er vanuit een zuiders stadje in South Carolina een cd is komen aanwaaien die enorm veel indruk maakt. Elke liefhebber van het genre zou op zijn minst even de moeite moeten doen om de site van de band te bezoeken en een paar nummers te beluisteren. Wedden dat u voor de bijl gaat?

(Lewis)