We waren benieuwd wat de opvolger zou brengen van Ben Bedford’s van lovende kritieken overladen “Lincoln’s Man”, maar deze getalenteerde singer-songwriter uit Springfield, Illinois levert met zijn nieuwe plaat “Land Of The Shadows” een even briljant album af als zijn voorganger. Ben Bedford ontpopt zich wederom als een boeiende verhalenverteller.

Het kader waarin zijn verhalen zich afspelen situeert zich dikwijls in zijn eigen omgeving en haalt hij uit aangrijpende gebeurtenissen in de geschiedenis van zijn homeland die zijn hart beroeren. Ben Bedford staat hiervoor als afgestudeerd historicus op de eerste rij en weet bovendien deze feiten in een mooi poëtische tekst te gieten. Enkele keren horen we een elektrische gitaar een song energiek doorkruisen maar meestal worden de nummers opgeluisterd met het gepaste akoestische instrumentarium zoals het prachtige Dobro- of banjospel van Chas Williams, aangevuld met de juiste percussie, viool, cello, staande bas en wondermooie harmonieën van Kari Abate en Jon Randall.

In de viersterren opener “Twenty One” neemt hij ons met tokkelende gitaar, zijn fluweelzachte stem en op weemoedige accordeontonen, terug mee naar de vreselijke Amerikaanse Burgeroorlog waar een jonge soldaat aan het front hunkert naar wat nieuws van zijn geliefde en enkel nog verlangt om thuis te zijn. Chas Williams laat zich al dadelijk van zijn beste zijde zien met een delicate banjobegeleiding en akoestische sologitaar. Van deze aanklacht tegen het oorlogsleed gaat het naar het leed van een mijnramp in Illinois en prijst hij de moed van de reddingswerkers in een prachtig stukje americana, “The Cherry Mine”, dat ons in zijn refrein naar de keel grijpend mooie harmonieën van Jon Randall laat horen, gevolgd door meesterlijk Dobrospel van weer Chas Williams. Ook als romanticus slaagt Ben Bedford erin onze gevoelige snaar te raken in nummers als de met aangrijpende elektrische gitaar doorkruiste trage liefdesballade “Your The Weather”, met de mooie metafoor “Your The Weather, I Am The Wind”, of in het aan Willy Nelson schatplichtige “Sagamon”, waar deze rivier de herinneringen verzwelgt van een vergane liefde, drijvend op een droevige gitaartokkel en hartverscheurende cellotonen van Ron De La Vega.

Het is even schrikken wanneer een revolutionaire Ben het tempo optrekt in Johnny Cash stijl en met agressieve protestcountry de respectloze leiding van een koolmijn tegen de muur drukt, gebloedmerkt met hevige staande basnoten, dobrouithalen en donkere tonen van een barritongitaar. We vinden dadelijk onze rust terug in het prachtig instrumentaal stukje folkgetinte bluegrass, gedragen door Chas’ banjo, Tammy Rogers’ viool en Ben’s akoestische gitaar, maar dan begint weer een interessante ontdekkingstocht door de Amerikaanse geschiedenis. Heel dramatisch en plechtig, zoals het verhaal zelf, is “Amelia” opgebouwd, een eerbetoon aan de mysterieus verdwenen vrouwelijke luchtvaartpionier Amelia Earhart, de eerste vrouw die erin slaagde met een vliegtuig de Atlantische Oceaan over te steken. Met donderende percussie en een stevige elektrische gitaar, die samen met de harmonische vocalen van Kari Abate, het krachtige refrein doorklieft, prijst hij deze moedige vrouw de hemel in. Helemaal aangrijpend klinkt “Land Of The Shadows (for Emmett Till), het schrijnende verhaal van deze in Mississippi op beestachtige wijze gelynchte jonge Afro-Amerikaan, waarin Ben niet beter kon aantonen tot welke verschrikkelijke gevolgen racisme kan leiden. Verschrikkelijk is ook een burgeroorlog zoals hij in “Fisher’s Hill” keihard aantoont met de woorden “I Left My Wedding Ring Up On Fisher’s Hill”: helaas ging die ring gruwelijk verloren aan de soldaat zijn geamputeerde arm. Na deze confrontatie met de gewelddadige zijde van de mensheid sluit de plaat ingetogen af met de liefdesballade “As Long As Your Eyes Are Blue”, met de wijze en mooie woorden dat hij de liefde niet zoekt in de uiterlijk vergankelijke schoonheid, maar in de ziel en het hart van de mens.

We mogen nog grote dingen verwachten van deze Ben Bedford want deze man heeft inspiratie ten over zowel qua arrangementen als in zijn prachtige verhalen. Hij weet dit alles te gieten in een originele mix van folk en americana, ondersteund door al even ingenieuze muzikanten. “Land Of The Shadows” is dan ook een topper in zijn genre en bloeit nog meer open bij elke beluistering.

Blowfish