Ik heb op een paar dagen tijd een rare relatie opgebouwd met ‘Traces’, de derde soloplaat van singer/songwriter Peter Bradley Adams. Ik denk dat ik de cd al een twintigtal keer heb opgezet, op verschillende momenten en beginnend met de verschillende songs. Ik ben er heilig van overtuigd dat dit een cd is waarop zo goed als geen enkel slecht nummer staat. Puur vakmanschap, goed geschreven en prachtig uitgevoerd; een plaat waarvan je er niet elke dag één in je handen krijgt gestopt. En toch… Ik heb ‘Traces’ nog geen enkele keer in één trek uitgeluisterd.

Waarom niet? Op de één of andere manier belanden de songs telkens weer op de achtergrond en wordt het moeilijk om je aandacht bij de muziek te houden. Het feit dat alle twaalf songs, hoe goed ook, onderling inwisselbaar zijn, zal daar niet vreemd aan zijn. Zelf heeft Peter Bradley Adams ooit het volgende gezegd: ‘Ik denk dat het in onze cultuur, waar het concentratievermogen steeds kleiner wordt, het niet slecht is dat een song ons even de gekte kan doen vergeten, al is het maar voor een paar minuten.’

Elke song op ‘Traces’ valt onder deze beschrijving. Neem nu een nummer als opener ‘Family Name’, of het uiterst ingetogen ‘From The Sky’. Het zijn stuk voor stuk oases van bezinning en rust, die ook nog eens voorzien zijn van intelligente en poëtisch sterk uit de hoek komende teksten. Peter Bradley Adams beheerst de kunst om een mooie song te schrijven, zo veel is zeker. Zijn stem drijft op een golf van sferen die gecreëerd worden door een rits van akoestische instrumenten, hier en daar bijgestaan door een elektrische collega. De twaalf songs op ‘Traces’ zijn zowel intimistisch als bezwerend, maar altijd onmiskenbaar van de hand van Adams.

Peter Bradley Adams werd bekend als de helft van Eastmountainsouth, het duo dat hij vormde met Kat Maslich. Het was niemand minder dan Robbie Robertson van The Band die hen tekende bij Dreamworks Records. Het bleef bij één plaat en Adams ging verder solo.

Terwijl ik dit korte epistel schrijf, staat ‘Traces’ op. Ik moet zeggen dat ik versteld blijf staan van de schoonheid van de nummers en zonder ik het besef loopt de plaat naar zijn einde toe. Misschien is het wel net de sterkte van ‘Traces’ om af en toe naar de achtergrond te verdwijnen, zodat de luisteraar telkens weer wordt verrast door een nieuw pareltje.

Ook al ben ik er dus nog steeds niet uit of ‘Traces’ nu thuishoort op het stapeltje tijdloze platen, in de prullenbak zal deze cd alvast niet belanden. Meer zelfs, ik denk dat ik nog eens op ‘repeat’ ga drukken…

(Lewis)