Graham Parker mag dit jaar misschien zestig lentes tellen, maar van zijn jeugdige scherpte, fantasie en inventiviteit is geen grammetje afgebot. Zo kreeg hij verleden jaar een aanbod om een thematune op te nemen voor een sitcom, maar bleef achter met een hoop frustraties. Hij kreeg het lichtjes op zijn heupen toen zijn opname werd afgekeurd door de uitgevers of men van hogerhand er volgens hem de sloomste titel uitkoos. Het zat hem danig hoog dat Parker besloot zijn eigen stukken te schrijven voor een ingebeelde Tv-serie. Hier had hij tenminste zelf de eerste keuze uit de nummers in plaats van een stel omhooggevallen idioten. Zo werd zijn conceptplaat “Imaginary Television” geboren.

Je hoort het al, Graham heeft nog niets van de kritisch, revolterende “Angry Young Man” verloren en dat is duidelijk te horen in de teksten van deze plaat. De sleutel voor het ontrafelen van zijn nummers zit hem echter niet alleen in de teksten, maar ook in de bijgevoegde, imaginaire persreviews en commentaren in het bijgevoegd, zestien pagina’s tellend boekje. De lyrics zijn nochtans ook niet mis, want hij reageert met zijn gekende scherpe verwoordingen op dingen die hij rondom zich ziet gebeuren en gaat zelfs geen politieke tegenstellingen uit de weg. De plaat trapt af met een typische Graham Parker rockballade “Weather Report” waar Graham zijn onbegrip en protest uitschreeuwt over de huidige maatschappij. Hij krijgt geen hoogte van waar het naartoe moet met al die overbodige luxe en hightech. Vervolgens leidt een mooie akoestische gitaarintro ons naar een West Coast gekleurde ballade “Broken Skin”, met twinkelende Byrds gitaren in de achtergrond, over gekwetste zielen die onherstelbare schade opliepen doordat hun leven publiekelijk werd uitgesmeerd, maar tegelijkertijd gooit Graham er bovenop dat je niet in het verleden kan leven. Tijd voor het vrolijke en soulvol rockende “It’s My Party (But I Won’t Cry)” waar Parker nooit de moed laat zakken, zelfs al moet hij eenzaam solo feesten. Verrassend cabaretesk en jazzy klinkt “Bring Me A Heart Again”, dat met zijn accordeonspel en Django gitaar mooi op elk romantisch podium van een Parijse jazzclub zou klinken. Fenomenaal klinkt “Snowgun” in je horen, een ware meezinger die menige luisteraar zijn hart zal doen smelten als water voor de zon en zich in hetzelfde sfeertje onderdompelt als Steve Miller’s “The Joker”. Je mag nog zo succesvol zijn maar het staccato rockende “Always Greener” laat horen dat het gras ook in Amerika een mooiere kleur heeft aan de overkant. Aan levenslessen geen tekort op deze plaat en Parker heeft op zijn leeftijd al ervaring op overschot. Hij probeert ons op de opgewekte reggaetonen van “See Things My Way” zelfs te overtuigen van de dingen door zijn eigen, donkergekleurde zonnebril te bekijken. We maken ons op voor het absoluut hoogtepunt van dit album met de mysterieuze ballade “You’re Not Where You Think You Are”, dat met verwarde beelden als in een nare droom, een passende prononcerende orgeltoon en een lekker van chorus en flanger rondtollende elektrische gitaar de spanning in het scenario tot het einde weet vast te houden, meesterlijk. De akoestische blues “Head On Straight” klinkt als de beste Clapton in een snellere versie van Alberta en ook de cover van het reggaenummer “More Questions Than Answers” van Johnny Nash scoort hoog als één van zijn persoonlijke favorieten. Als afsluitende noot horen we nog een bezorgde en hulpvaardige Graham Parker aan het woord in het meer klassiek rockende “1st Responder”, waar hij zich als reddende engel opstelt, ondersteund door een “doewop” en “papa” koortje, afgewisseld met cleane gitaarnoten.

Als we één artiest al gemist hebben op onze podia dan is het wel Graham Parker. Gelukkig hebben we nog zijn prachtige platen om zijn unieke krakende stem door onze luidsprekers te laten galmen. Met “Imaginary Television” bewijst Graham hoe tijdloos zijn muziek wel is en dat zijn talent onaangetast is. Deze plaat verdient de mooiste plaats in de platenrek van elke Parker fan.

Blowfish