Als de uitspraak “Wherever I Lay My Hat, Thats My Home” op iemand toepasselijk is dan is het wel de Canadese, uit Winnipeg afkomstige Matt Epp. Deze jongeman is een troubadour van het zuiverste bloed en prefereert een avontuurlijk leven als muzikale bohemien die de wereld verkent boven de rust van een veilig dak boven zijn hoofd. De inspiratie voor zijn laatste album “Safe And Free” putte hij uit zijn rondtrekkende belevenissen en ervaringen die hij opdeed onderweg tussen Mexico en New Foundland. Matt begon ooit een carrière als professionele skateboard verfilmer en was zelf ooit acteur, maar de roep naar de vrijheid en een rustig, zorgeloos bestaan waren te sterk.

Epp is een getalenteerde songsmid en muzikant, met een stem die een heel groot bereik heeft met een timbre in de richting van John Legend gemixt met Sting en Antony Hegarty. Deze jongeman heeft talent op overschot en weet je in de sentimentelere maar ook in een enkel stevig nummer mooi te verassen. Qua veelzijdigheid kan je hem misschien nog het best vergelijken met Ryan Adams. Ook zijn Christelijke overtuiging laat hij gepast doorschemeren in zijn werk.

De plaat trapt vol romantiek af met de akoestische “This Old House”, een mooie dichterlijke ode aan een onvergankelijke liefde, in een meesterlijk duet met Eliza Gilkyson, emotioneel doorkruist met Matt’s Neil Young klinkend mondharmonicaspel. Eén van de toppers op de plaat is de geniale, soulvolle pianocompositie “Working Holliday” dat op en neer danst tussen de meest sentimenteel smekende momenten tot krachtige instrumentale uitspattingen met blazers, orgeltonen, stevig percussiewerk en gospel getinte achtergrondzang. Heel sterk en emotioneel is de meeslepende ballade “Life For Life”,die wat richting Antony And The Johnsons uitdrijft en waar voor het eerst zijn Christelijke overtuiging opduikt in de woorden “Jezus Knows How That Feels”. De opvolger “Hallelujah” windt er ook geen doekjes om, maar gaat door merg en been in een trage, dissonante jazzy grungebewerking. Vrolijk tovert “Follow Me” onweerstaanbaar een glimlach op je gezicht en laat met zijn accordeon een zalige Parijse warmte over je neervallen in een song die Matt’s levensvisie en rondtrekkende levensstijl omhelst. Het meest vertederende moment is de prachtig in zijn eenvoud sierende akoestische ballade “Travel By Ground” waar Epp’s stem fantastisch warm klinkt als een jazzy Sting, bijgestaan door een perfect zingende muze, Eliza Gilkyson. Enigszins in tegenstelling met zijn Christelijke opvoeding word je meegezogen in een dreigend moordcomplot in het macabere “They Won’t Find The Bodies”, een schitterende compositie, waar een spookie orgeltje en de weids van echo klinkende tweede stem van Brandy Zdan van Twilight Hotel het geheel helemaal geheimzinnig en morbide kleuren. Hoeveel Matt Epp in al zijn veelzijdigheid in zijn mars heeft horen we in het met stevig rockende “Cover Me”, een krachtig statement met scheurende elektrische gitaren. “Too Cool” klinkt dan weer ongelooflijk soulvol als een Ray LaMontagne en de plaat klokt traag walsend af in een intens duet “I Am The Wind” met Jesse DeNatale, schitterend begeleidt met de pedalsteel van Bill Western en heerlijk warme, staande basnoten van Seth Ford Young.

Matt Epp toont met zijn nieuw album “Safe Or Free” dat hij niet alleen ongelooflijk veel talent heeft, maar ook een enorme veelzijdigheid tentoon spreidt. “Safe Or Free” is een album van een man die gekozen heeft voor vrijheid in plaats van stabiliteit. Al de invloeden uit deze pelgrimstochten vind je terug in deze prachtplaat. Zolang Matt Epp dergelijke albums blijft afleveren mag hij van ons zijn ganse leven als troubadour verslijten en pareltjes afleveren als dit prachtalbum.

Blowfish