Het scenario aangaande een dikke man die uitgebuit wordt, zet me niet direct aan tot het kopen van een filmticket. Niet omdat deze man enkele maatjes meer heeft, maar wel omdat in de Tv-film een manager er munt uit wil slaan. Desondanks ben je omwille van de muziek toch geneigd om te gaan kijken. Dat hangt echter af van ITV 1, want het gaat hier over een tv-film die vorig jaar al in Groot-Brittannië werd uitgezonden. Of je nog de kans krijgt om het verhaal te volgen van deze ‘fattest man’, in een regie van David Blair en geschreven door het duo Caroline Aherne & Jeff Pope, valt dus te betwijfelen.

De soundtrack met de composities en de songs van Damon Gough, hetzij Badly Drawn Boy, - artiestennaam gebaseerd op een tekenfilm -, staat echter op zichzelf en suggereert over gans de lijn de tristesse van een uit de boot vallende vereenzaamde enkeling, gestigmatiseerd van de wieg tot het graf. Songs, instrumentale nummers, korte monologen en de piano als intimistisch rustpunt wisselen elkaar af. Damon Gough, geboren in Dunstable, Bedfordshire, speelt niet alleen mooie piano, maar zijn akoestisch gitaarspel weeft tevens desolate sfeer tussen de lijnen. Nog een vijftal muzikanten staan hem bij in dezelfde gemoedstemming en ook ‘The Health Quartet’ met violisten en cellisten maken meerdere songs bijzonder melancholisch.

Singer-songwriter Damon Gough is niet aan zijn proefstuk toe, want al in 2002 schreef hij de soundtrack voor de film ‘About A Boy’ naar het succesboek van Nick Hornby. In dezelfde geest componeerde hij nu de songs die het stempel dragen van ‘A Gentle Touch’. Maar er is meer, want in de titeltrack, nog herhaald in een tweede versie, hoor je ook onmacht, tederheid en hoop. Zijn liedjes kan je vergelijken met de mood van The Great Lake Swimmers, Ron Sexsmith en Mark Lanegan. Bijzonder mooi is ook de ‘Guitar Medley’ en vooral de song ‘Wider Than A Smile’ is pakkend opgebouwd: neuriënd, zang en strijkers en uitstervende piano. De trompet van Bob Marsh probeert elders de uitzichtloosheid te doorbreken.

Deze vaak ontroerende muziek, geïnspireerd op het verhaal van een maatschappelijke ‘looser’, toont een gevoelige kant van de Britse songwriter, die enkele jaren terug nog op Pukkelpop stond. Na zijn debuutalbum uit 2000 volgden er enkele anderen, die amper weerklank vonden. Maar in filmmuziek kan hij blijkbaar al zijn trieste en mededogende emoties kwijt, gewoon door zich in te leven en troostende muziek te creëren. ‘If you feel the way you do, is there something we could do?

Marcie