De Finse bluesman Jo’ Buddy, ook nog Jussi Raulamo genoemd, zal binnenkort dertig jaren op de baan zijn, zingend en gitaar spelend, en een twaalf landen hebben doorreisd om er zowat een 2.200 shows te geven. Dan moet je wel gepassioneerd zijn door de blues. Hij viert dit jaar zijn 28ste jaar op de weg en aan het animo op zijn derde album te horen, gaat hij er nog lang niet mee stoppen. Hij beheerst het ganse gamma van boogie en ragtime tot country en soul met een omwegje langs New Orleans’ swampy achterland.

Zoals op zijn debuutalbum ‘Grits & Rattles’ uit 2006 en het daaropvolgende ‘Whole Lotta Things To Do’, voegt ook de jonge drummer Down Home King III zich weer bij hem. In Finse middens noemt deze zich Tyko Haapala. De rauwe zang, het schurend gitaarspel, de beat en het enthousiasme sudderen en stomen, net niet overkokend. Jo’Buddy schreef alle songs, zelfs het zydeco nummer ‘Zydeco Ball’, waarop gastmuzikant Veli-Matti zijn accordeon bovenhaalt. Jo Buddy bleef lang genoeg in Louisiana hangen om daar de sfeer te inhaleren en de bodems te verkennen.

Dit album ontwikkelde zich echter in de symbolische baarmoeder van een Fins eeuwenoud timmerhouten vertrek, gebouwd in 1860, mogelijk de reden waarom Jussi’s pulserende primitieve songs tegelijk een oude traditie respecteren en een energetisch krachtveld genereren via zijn elektrische gitaar. Kriskras ontwaar je ook de geesten van Elvis Presley, Jim Kweskin, John Cephas, Robert Ward en Nathaniel Mayer, invloeden waaraan de Fin zich ooit overgaf. Vroeger speelde hij nog met bandjes als o.m. ‘Groovy Eyes’ en de ‘Tiny Tones’, maar nu toert hij met zijn maat King III die als een Sam Carr van elk drummen en feest maakt. Samen vormen zij een geïnspireerd duo dat zich in de geest verbreedt als een Mississippi Delta of een bluesy garageband.

De speeltijd duurt weliswaar maar een 36-tal minuten, maar de songs compenseren qua vaart en intensiteit. ‘Without You’ beweegt zich tranceachtig in een hobbelig liefdesveld en ‘Elevator Boogie’ komt over als dansen op gloeiende koolsintels. Buddy neemt afscheid met het gruizige instrumentale ‘Needed Winds’, dat je als een aanstormende orkaan dreigt te overweldigen. Suggestieve, moderne en elementaire blues in één song verenigd!

Marcie