Al decennia lang gaat mijn sympathie uit naar deze Holmes Brothers, zestigers die hoe langer zij samen zingen, hoe hechter hun onderlinge band wordt. Het trio Sherman en Wendell Holmes uit Virginia samen met drummer Popsy Dixon, staat al dertig jaar op de bres of de scène net zoals de drie Musketiers, maar dan met zangharmonieën en soulzang uit volle borst. Vóór hun eerste debuutalbum anno 1989 zongen zij al Gospels en Rhythm & Blues bij allerlei soorten gelegenheden en in diverse formaties. Niet alleen vertolken zij covers, spirituals en traditionals, maar zelf schrijven zij ook diepgelaagde songs. De song ‘Fair Weather Friend’ bijvoorbeeld, geschreven door Wendell en met prachtige pianobegeleiding, grijpt al direct naar de keel. Ook Sherman schreef met ‘I Saw Your Face’ een gevoelvolle bluesballade.

Zoals ook hun schitterend album ‘Speaking In Tongues’, is deze cd geproducet door Joan Osborne, die hier en daar delicaat vrouwelijk op de achtergrond meezingt. Daarnaast vult toetsenist Glenn Patscha het trio aan, samen met nog enkele andere gastmuzikanten. Sommige songs zijn funky, anderen doortrokken van wijsheid en af en toe duikt de voor The Brothers zo kenmerkende ironie op, zoals in het ritmische ‘Edge Of The Ledge’. Zijn zin voor humor bleef bij Wendell gelukkig ongeschonden, ondanks het feit dat bij hem twee jaar geleden kanker werd vastgesteld. Met de hulp van vrienden en familie ging hij deze demon te lijf en gelukkig met succes.

‘Feed My Soul’ is daarom des te welgekomen en het spirituele lijkt bij de Holmes Brothers telkens weer de reddingsboei die hen in moeilijkere tijden drijvende houdt. Zij brachten nu al een tiental albums uit, het vierde bij Alligator, en telkens verrast de diepte van hun songs. Door Wendell’s ziekte had het trio nu meer tijd om zich te bezinnen bij de teksten, maar zoals vanouds overheerst de emotie, de feeling en magie. In ‘Dark Cloud’ hoor je hun engagement en elders hun getuigenis over het belang van de liefde, humaan of religieus. En zoals Wendell ooit opmerkte ‘dat Jezus water veranderde in wijn en niet andersom’, hun soulblues heeft de warme gloed van de beste wijn. Luister maar naar de titeltrack.

Sherman met zijn bariton en Popsy met zijn falsetto contrasteren mooi. Waar de soulzang primeert vult Wendell’s gitaarspel stemmig aan. Wendell speelt soms nog piano en Sherman basgitaar. Vooral de harmoniezang maakt de kern uit van de soulblues van de broers. Ook Popsy is immers al lang in het bloedbroederschap opgenomen. Wie hen Live zag, zoals ikzelf kan getuigen, weet dat de Brothers wanneer zij samen zingen, een hitte verspreiden die de ramen van een bluesclub bewasemen en condenseren. Op dit album ‘Feed My Soul’ hoor je de vonk, de flakkering en de energie van datzelfde vuur.

Marcie