RED IDLE REJECTS – WHERE THE LONELY RESIDE

Deze “Red Idle Rejects” is het zijproject van Steve Bowling, de leider van de band “Red Idle”. Hij liep al een tijd gefrustreerd rond dat de groepsleden van die band enkele songs die hij aanbracht afgewezen hadden. Daarom verzamelde hij bevriende muzikanten rond hem en begon hij met covers te spelen op jamsessies. Geleidelijk bracht hij er afgewezen songs in en zo komen we tot de groepsnaam: degenen die de afgewezen songs van “Red Idle” spelen. De titel van de plaat is de naam van de eerste song die door de collega’s werd afgewezen.

In totaal spelen er op deze plaat 9 muzikanten mee op deze plaat. De muziek die ze brengen is recht tot rechtaan country rock. Ze laten daar weinig twijfel over bestaan want vanaf de eerste song: “Mean Dry Country” is regelrechte Beatfarmers country rock en snelt voort als een bende op hol geslagen paarden.

Ze kunnen het ook rustiger aan met de ode aan “Ruthie” die van de hand van Jason Ringenberger kon zijn. Op andere momenten waan je je in een Honky Tonk bar, wat later op een barbecue. Kortom dit is goed gespeelde muziek die zonder teveel franjes wordt geserveerd. Je krijgt er regelmatig een vioolsolo bij, op andere momenten een jankende pedal steel. Echte countryrock wiens cd ik in het rek plaatst waar bvb ook de Old 97’s, Buddy Miller, Bottle Rockets… en de founding fathers van het genre: Byrds, Poco…staan. Uitzondering is het wat grimmige “Divorce” waarbij de gitaren zeer stevig uithalen en vooral snijden.

Zeker te vermelden is het knappe parlando gebrachte “A Mountain” een mooie ode aan de berg op het platteland. De banjo kleurt deze song mooi in. Maar hoewel de muziek vooral uptempo is en vrolijk klinkt is de thematiek van de plaat dat helemaal niet. Het handelt over een indianenfamilie die naar de stad trekt, daar niet kan aarden en terugkeert naar het platteland in het laatste nummer. Wel raar dat de nummers die geschreven zijn over een periode van 15 jaar zo qua thema samenhangen.

Naar het einde toe verslapt de aandacht wel een beetje door iets te voorspelbare country songs. Sommige songs waren duidelijk niet voor niets “rejects”. Verder heeft het ook te maken met de nogal egaal klinkende stem van frontman Steve Bowling. Misschien niet de beste plaat in het genre, maar als live band moeten ze zeker de tent of zaak in vuur en vlam kunnen zetten.

(Lisael)

 

Artiest info
   
 

CD Baby