BLUES LEE - INDEED

Onlangs vierde de Limburgse bluesformatie ‘Blues Lee’ nog hun vijftienjarig bestaan, een zeldzaamheid in deze tijd waarin groepjes de groepsdruk of het ‘multi-tasken’ niet langer aankunnen en dus maar splitten. De muziekbusiness mag dan iets hebben van een wurgend oerwoud, maar muzikanten die zich als jonge wolven in hun blues vastbijten hebben betere overlevingskansen. Daarvan zijn de vijf ‘Blues Lee’ muzikanten het levend bewijs. Bovendien zijn drie van hen songschrijvers wiens songteksten een bijhorende tekstdruk verdienen omwille van de meergelaagde inhoud, eigen aan de authentieke delta bluesmuzikanten.

In hun vierde, zelf geproducet, album ‘Indeed’ brengen de bandleden weer verschillende muziekstijlen samen, zowel swing, roots en rock als funk en jazz, met zijwegjes naar Latino, ‘old’ timemuziek en blues. Karel Phlix, Bies Biesmans, Jan Corthouts, Steph Collart en Yves Bosmans willen zich niet tot één genre beperken en kleuren graag buiten de lijnen, wat dit album attractief maakt. Instrumenten als sax, klarinet, bluesharp, gitaar, drum en contrabas nemen je mee op sleeptouw naar hetzij de Amerikaanse Westkust, hetzij het swampy Louisiana gebied. Zo lijken ‘Love Engineer’ en ‘Lil’Demon’ in een elitair etablissement van New Orleans opgenomen - waar je net om de hoek alligatorschoenen kan kopen -, terwijl het jazzy ‘I’m Leaving’ zich eerder aan de kust van Californië lijkt af te spelen op de klanken van gitaar met een huilende sax als uitgeleide, dit ter bezegeling van een gestrand huwelijk.

Het intrigerende ‘Rusty Guns’ echter, warm en met ironie gezongen, waarin slidegitaar en harmonica elkaar vinden, leunt aan bij oude countryblues en het funky ‘How How’ komt over als een moderne worksong, waar zang en instrumentatie werden aangepast aan het nerveuze tijdsklimaat. Jazzy aankleding vind je bij de ‘Aristrocratic Lady’ of funky verweven in ‘Doublehearted Ace’. Bij het speelse ‘My Little Baby Girl’ wordt de tijd teruggezet naar de film- en jazzdecennia van begin vorige eeuw en het rockende ‘Ooh Baby’ zweept suggestief en verhittend op. De liefde, die van alle tijden is, maakt de kern uit van het ‘Indeed’ songmateriaal met alle omcirkelende bewegingen desbetreffende.

Ook in het instrumentale zwoele ‘Caribbean Duck’ zit sensualiteit verscholen, met sublieme sax en gevoelvol gitaarspel, alsof je genietend mag relaxen op een warm doorzond exotisch strand. De blues van Blues Lee stimuleert nu eenmaal je verbeelding, evenals het swampy ‘Jimmy Johnson’, een aanvurende song waarmee je het liefst zou willen gewekt worden op elke zich aandienende baaldag, zodat die later niet meer stuk kan. Met ‘Indeed’, waarin de groepscohesie bijdraagt tot dat ‘feel good’ effect, krijg je zin om te dansen en te applaudisseren, net als bij hun Live shows.

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

Label: Backstab Records
Distr.: Bertus