RUPERT WATES - JOE’s CAFE

Rupert Wates is een in Londen geboren en getogen artiest die al sinds 1992 full time muzikant is. In 2001 week hij uit naar Parijs om zich vanaf 2006 in de VS te vestigen. In Londen werkte hij vooral als begeleider van jazz muzikanten. Tijdens zijn Parijse tijd ontwikkelde hij zich als solo artiest en bracht hij regelmatig platen uit. Deze plaat is zijn vierde al.

We hebben hier te maken met een concept plaat. Rupert heet je in het eerste nummer welkom in “Joe’s cafe” waarbij hij de rol van Joe op zich neemt. Er volgen verhalen die typisch voor een café uit het begin van de jaren 60 zijn: toogverhalen van en over de figuren die het café bevolken. Zijn inspiratie haalde hij uit de verhalen van Paul Auster “True Tales Of American Life”.

Rupert heeft een zachte stem die past bij de folkie muziek die hij speelt. Zijn stem doet denken aan Gordon Lightfoot. Maar hij is zo verstandig om de rollen van de figuren door verschillende mensen te laten spelen. Zo zingen 12 verschillende mensen de nummers die hij schreef: wat zorgt voor de nodige afwisseling maar door de thematiek zijn eenheid bewaart. Hijzelf zingt 3 nummers. Tussen de namen die meewerken doet enkel de naam van Craig Bickhardt een belletje rinkelen.

Er staan enkele nummers op die apart zeker ook te smaken zijn. Zo zijn er “Snow In New York” een jazzy nummer dat gezongen wordt door Cassendre Xavier, een dame met een stem die aan Cassandra Wilson doet denken. Ook in de jazzy sfeer is het heftige “The Voodoo Doll” gezongen door Safiya Fredericks. “Dick and Delores” is een verhaal over een man die met een zwarte dame getrouwd is die niet mee mag in cafés en daardoor tot voor de rechtbank moet komen. Het verhaal wordt gebracht met veel viool zodat het iets heeft van het werk van Tim O Brien. Nog vermelden dat de hoes een tekening is van een verlichte vitrine met voor het raam een gemengd koppel dat naar binnen staart. (en vermoedelijk niet binnen mag)

Het beste nummer van de plaat is “The Skies Of South Dakota” een zo goed als a capella nummer gezongen door een zekere Ashley Gonzalez. Tweede beste nummer is een nipte strijd tussen het genoemde “Dick and Delores “ en “Days Of Mercy” dat opvalt door de mooie samenzang en een ritme waar moeilijk aan te weerstaan is. De nummers gaan van ingetogen tot uitbundig, van triest tot vrolijk. Zo is er het trieste verhaal van “Stand Up Comedians” en het gypsy swingende “A Sunny Afternoon In The Bronx” als tegenpolen. De plaat eindigt heel toegankelijk met een song die een grote proost is bij het glas van de vriendschap.

Hij gaf een eenmalig concert met alle muzikanten die aan de plaat meewerkten in de Metropolitian Room In New York. Dit concert is te vinden op You Tube. Dus als je jezelf wil vergewissen van de kwaliteit dan kan dat. Ikzelf kan de plaat goed pruimen en kan ze aanraden aan mensen die zich graag laten meevoeren in een verhaal op mooie muziek gezet.

(Lisael)

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby