LOHIO – FAMILY TREE (EP)

Vier jaar geleden hoorden wij bij Rootstime voor het eerst van de Amerikaanse formatie ‘Lohio’ uit Pittsburgh, Pennsylvania. Het viertal liet ons toen kennismaken met hun indie popmuziek via hun eerste ep “Sleeping Stereo” waarin ze melancholische troubadoursmuziek in de stijl van Neil Young combineerden met de psychedelische popsound van een David Bowie ten tijde van diens “Space Oddity”.

De groep rond zanger en songschrijver Greg Dutton - een architect in het dagelijkse leven - komt vier jaar na datum met een nieuwe ep op de proppen die “Family Tree” als titel meekreeg en uit vijf nummers bestaat. Erg productief kan je ‘Lohio’ niet echt noemen met amper 10 songs in die 4 jaar. Kwaliteit heerst echter over kwantiteit ten huize Greg Dutton want ook deze vijf tracks zijn stuk voor stuk pareltjes en doen ons alleen maar naarstig uitkijken naar hun hopelijk spoedig verschijnende full cd.

Bassiste en pianiste Liz Adams - vroeger ook actief op basgitaar bij de groep ‘The Commonwealth’ - speelt een meer vooraanstaande rol als harmony vocaliste in de nieuwe songs en gitarist Erik Cirelli en drummer Paul Smith completeren het kwartet dat ons aangenaam weet te verrassen met deze plaat.

In het openingsnummer “Leave The City, Leave Your Room” wordt begonnen met een feestelijk vrolijke samenzang vooraleer geleidelijk aan over te schakelen op een ‘Arcade Fire’-achtige pianopopsong. Ook titeltrack “Family Tree” begint als een meezinger en deze keer wordt de instrumentale hoofdrol gespeeld door een speelse ‘Rhodes’-keyboards waarna andere instrumenten één na één op subtiele wijze komen bijspringen. Dit laat ons het beste vermoeden over wat we live kunnen verwachten bij een optreden van deze formatie.

Song nummer drie heet “Wind And Leaves” en is het meest ‘down to earth’-nummer op deze ep waarin de etherische leadgitaarklanken al snel de bovenhand halen. Net het tegenovergestelde horen we in het afsluitende nummer “Funeral Song” waarbij de sobere en fragiele samenzang van Greg Dutton en Liz Adams zachtjes over de klanken van subtiel aangeslagen pianotoetsen weerklinkt. Tussendoor krijgen we nog een ander pareltje voorgeschoteld met het heerlijk mooie “Adelai”, een harmonieus, melodieus en magisch nummer dat herinneringen oproept aan het indiecollectief ‘The Polyphonic Spree’ en het betere, speelse werk van iemand als Sufjan Stevens.

‘Lohio’ treedt dezer dagen op dezelfde podia naar voren als ‘Shearwater’ en Damien Jurado, voorwaar uitstekend gezelschap in het genre waarmee deze groep zich een prioritaire positie in de hedendaagse muziekwereld probeert te verwerven. We hebben nog niet zo vaak gezien dat een formatie er in amper vijf songs in slaagt om hun vermogen tot diversificatie zo duidelijk op plaat te brengen. Zoals hierboven al eerder gezegd: het wordt nieuwsgierig aftellen naar de release van hun eerste volwaardige cd.

(valsam)

 

Artiest info
Website  
 

Label: Shuteye Records