OLD 97'S - THE GRAND THEATRE, VOLUME 1

Op sommige bands kun je bouwen. De ene omdat ze keer op keer fantastische albums afleveren, de andere omdat plaat na plaat linea recta richting vuilstort kan. Maar er zijn ook bands waarvan elke CD weer prima is, soms zelfs zeer goed, maar die het maar niet lukken om een echt topalbum af te leveren. De Old 97’s zijn zo’n band. Reeds vele platen uitgebracht en geen één maal een echte misser. In 1993 speelden de Old 97s wars tegen alle toen heersende trends in de muziek die zij mooi vonden en die we nu aanduiden als Americana of alt-country.

Na hun tweede plaat, "Wreck Your Life" (’95), leek het grote succes binnen handbereik, maar de overstap naar major Elektra pakte verkeerd uit. De band die nog samen speelde met Ryan Adams en Whiskeytown schoof op richting mainstream pop en raakte het spoor bijster. "Satellite Rides" (2001) en "Drag It Up" (2004) waren wel heel erg gladjes gedaan, maar ook weer niet echt beroerd. Maar eerlijk gezegd was de break tussen deze twee albums (ze hadden een pauze van drie jaar ingelast) een prima idee. Kwam daarbij ook de overstap naar hun nieuwe label New West. Dit alles heeft Old 97’s goed gedaan. Meer dan goed, want hun vorige studioplaten en "Drag it up" waren  Americana zoals het ooit was uitgevonden.

Na dit contract met New West Records en "Drag it up" kwam de band ijzersterk terug met een voortreffelijke live-cd, "Alive and Wired" (2005) - hun eerste live album in 12 jaar-  waarop 31 nummers terug te vinden zijn, en laat Texas' meest geliefde Americanagroep in absolute topvorm horen. En dat deze band zo geliefd is in de Verenigde Staten, was wel duidelijk bij het verschijnen van de lovende kritieken van hun voorganger, "Blame It On Gravity" (2008), echter in Europa blijven deze Texanen iets minder populair. Maar daar gaat nu beslist verandering in komen want bij de eerste beluistering van hun nieuwste album "The Grand Theatre, Volume 1", kijken we al dadelijk uit naar deel 2.

Nog steeds, heeft het traditionele countrygeluid van de eerste releases en de stevige popsound als dat van "Satellite Ride" (2001) plaatsgemaakt voor grimmige en melancholische alt.country, zoals die in de late jaren tachtig door invloedrijke groepen als The Jayhawks en Uncle Tupelo werd gebracht.  De songs werden opgenomen in een oud theater in Dallas om hun unieke live sound beter te laten uitkomen. Er is geen twijfel dat deze aanpak heeft geholpen, het klinkt wild, iets ongericht, volledig toegewijd en dit steeds in een meer woedend tempo. Op hun best zijn ze verrassend goed met een jingle-rinkelen amalgaam van power pop, folk-rock, country en cowpunk, zoals in de drie openende tracks. Het titelnummer is vintage Old 97's, een opdringerige swingende rocker met grote Clash-achtige energie en inventieve tekst. Deze cowpunk vinden we ook terug in het tweede nummer, de eerste single "Everynight is Friday Night (Without You)". Het catchy "The Magician" is wederom vintage rock spul, een song die live zeker op hun setlist gaat staan.

Het Johnny Cash achtige "You Were Born to Be in Battle" is misschien wel het beste wat de band in dit genre ooit heeft opgenomen, maar de verrassing op deze plaat vinden we in hier in het bizarre, maar toch nog op een of andere manier prachtige "Champaign, Illinois". Een herschreven song van het poëtische meesterwerk van Bob Dylan "Desolation Row" met een volledig nieuwe tekst. Dylan zegende blijkbaar het idee na het horen van de track, gaf zijn goedkeuring, en wilde eveneens de inkomsten fiftyfifty verdelen. Gitarist/zanger Rhett Miller's nieuwe woorden zijn donker, behoorlijk wrang en humoristisch: "Up north in Chicago /  Where booze makes no one blush / Memories come back to you / In a double bourbon blush / Memories they aren’t all bad / And neither my friend are you / There is an argument there must be some heaven / For hearts that are half true / Oh, but if you spend your whole life / Running horses in Detroit / No you will not go to heaven /You’ll go to Champaign, Illinois."

 Ze bewijzen met deze aanstekelijke nummers eens te meer, een band te zijn die zeker niet in het verleden leeft. Wie deze fantastische groep nog niet kent zal aangenaam verrast worden door het rauwe, gedreven gitaargeluid van Ken Bethea, maar ook door de zang en songteksten van voorman Rhet Miller. Handelsmerk van het groepsgeluid blijft dus ook, de zang van Rhett Miller en bassist Murry Hammond en de vette twang van gitarist Ken Bethea. "The Grand Theatre" van The Old 97’s is er ééntje om in te lijsten:  Aanstekelijke liedjes, een flinke dosis vakmanschap en vooral veel spelplezier staan weer centraal op deze plaat. De Old 97's behoren dan ook tot de meest gedreven rootsrockbands van deze tijd.

 

Artiest info
Website  
 

Label: New West Records
Distr.: Sonic Rendezvous

video