FILIP DE FLEURQUIN - A MONKEY ON A WOODEN HORSE

Als een wijze oude cowboy kijkt hij je aan van op de hoes en zo is het maar net: Filip De Fleurquin heeft nogal wat watertjes doorzwommen in en rond de Gentse rocksien, als performer maar bij voorbeeld ook als talent scout en mentor van jong talent. Men heeft het dan al vlug over een survivor. Maar misschien moeten we het eerder hebben over een revivor, want eindelijk heeft  Filip de plaat kunnen maken die hij al zo lang in zich had, met de songs die hij al zo lang klaar had liggen. Hij heeft dat kunnen doen met het best mogelijke team, dat steun kreeg van slechts één outsider, Peter Croonenberghs (accordeon) Met drie backen ze Filip die zelf de akoestische gitaar ter hand neemt: gitarist Bruno Deneckere, collega die hem al zo lang te vriend heeft en naast begenadigd singer-songwriter ook een gegeerd eerste luitenant, superslagwerker Niels Delvaux (hier weer bijzonder goed  op dreef) en Herman ‘HT Roberts’ Temmerman die de bas beroerde, maar ook tal van andere instrumenten, zoals de meewarige banjo op de titelsong, maar vooral zorgde voor een afgewerkte productie.

Dat die kantklossen productie de rocker die Filip altijd geweest is iets minder in het licht stelt, is een vaststelling, maar geen kritiek. In plaats daarvan is ‘A Monkey On a Wooden Horse’ vooral een zoemende laatavond countryplaat geworden, maar dat is gewoon dat andere gezicht van de man. Het was een keuze die Filip zeker zelf gemaakt heeft en wie zijn wij om het resultaat te beknibbelen als je de pakkende ballad ’Law West Of The Pecos’, het ontroerende ‘I’ve Been To Mars’, het verstilde ‘Rain On The Highway’ met zijn prachtige harmonies hoort? Of nog ‘Happy In The Shade’ dat ‘boots on the fence, guitar in my hand’ de geneugten van het ‘cowboy zijn’ verheerlijkt?

Dat Filip nog altijd kan swingen toont de plaat overigens aan in de rockabilly van ‘Bravo (From A Distance)’. Veel songs hebben we dus al eerder gehoord, in die al te zeldzame concerten waar hij zijn kleine maar trouwe publiek mee verblijdt, met of zonder blazerssectie. Want ook dat is een aspect van De Fleurquin: het podiumbeest.

Het is moeilijk ‘hoogtepunten’ te selecteren uit het aanbod van 15 nummers (de intro rekenen we niet mee), want deze songs hebben alle kunnen rijpen. Maar ‘The Bellevue Hotel’ is pure charme, ‘My Brand New Pork Pie Hat’ drijft op een aanstekelijk ritme, het hilarische ‘The Old Ernest Borgnine Blues’, over de foeilelijke B-movie ster, live een prijsbeest, werkt ook in de studioversie, ‘A Black And White Rock And Roll Photograph’ barst van onversneden melancholie.

We zijn erg veel gaan houden van Filips frasering en tongval: zijn Engels heeft soms iets van dat van de lokale rock-‘n-rollzangers van de fifties en vroege sixties die fonetisch Elvis en Gene Vincent nazongen (maar dan zonder het ridicule effect ervan: Filip schreef wat hij zingt en schreef en zingt dat perfect!) Het ligt als een behaaglijk deken over de songs en in combinatie met zijn diepe grom boezemt het rust en vertrouwen in, wat goed aansluit bij het uitgesproken laid back gevoel van ‘A Monkey On a Wooden Horse’.

We hebben een kobaltblauw vermoeden dat de cd op korte termijn geen stukken zal maken tussen het geweld van andere, meer trendy cd’s, maar je kan er donder op zeggen dat dit een groeier en een blijver is of wordt. Missie geslaagd, Filip, zoals je zingt in het afsluitende ‘The Night’s On Its Way’, dat de sfeer ademt van de heerlijke ballads van Hollandse bluesgitarist  Hans Theessink: ‘Now I see rivers, rivers running deep, running deep through your sleepy eyes’.

Antoine Légat

 

 

Artiest info
Website