AMERICAN GRAVEYARD - HALLELUJAHLAND

Een uitbundig Hallelujah, dat zijn de enige woorden die ons met opgeheven handen naar de hemel gericht in het hoofd schieten na de eerste beluistering van het nieuwe album van American Graveyard. Hun thuisbasis ligt in Austin Texas, één van de mekka’s van de americana, maar American Graveyard gaat veel verder. Zij brengen een ongebreidelde mix van blues, country, folk en rock 'n' roll, gekruid met een zaligmakende punkenergie en bluegrass accenten. Is het niet de schitterende instrumentale begeleiding van Jim Degregorio op gitaren, banjo, dobro of steelgitaar, Billy Jack Philips op drums en Doodle Cox op bas, die je begeestert, dan trekt wel het schurend stemgeluid van leadzanger – gitarist Chris Watkins je over het hek.

God, whisky, drank en vrouwen zijn ook voor deze band dankbare onderwerpen die hun aanzetten tot dikwijls humoristische tekstpassages, maar hier en daar zitten ze niet verlegen om ook een kritische noot te plaatsen in een protestballade zoals het aangrijpende “Common Ones”, waar Watkins’ stem klinkt als een geënerveerde Steve Earl. Ook de weemoedige, sobere gitaartokkel in “Odessa” waar door het harde leven mensen hun toevlucht zoeken tot drank, is een mooie afwisseling want op de rest van het album is er leven in de brouwerij. Ik kan me al voorstellen welke waanzinnige taferelen zich afspelen wanneer American Graveyard gegarandeerd de zaal op zijn kop speelt, want in zo’n aanstekelijke muzikale hoogmis kan niemand blijven stilzitten. De bel luid op het kerkhof en een spookachtige wind ruist om onze oren in “All Rise”, vooraleer de hel losbarst in Slim Cesna stijl op de razendsnelle countrypunker “Pinebox”, waar een daverende ritmesectie en een uitzinnige mondharmonica het supersonische ritme van de gitaren probeert bij te benen, met een Watkins die zijn ziel uit zijn lijf zingt voor hij opgeknoopt wordt. De opvolger en titelnummer “Hallelujahland” zet je met zijn slenterend gospelbegin op het verkeerde been, om dan steeds maar tempo bij te nemen. Dan wordt het hoogtijd om alle tafels opzij te schuiven voor een crazy maar schitterend meezing en hillbilly bluegrass dansmoment aangespoord met rollende banjo en mandoline in een prachtig harmonisch gezongen “Old Big Mountain”. In “Ease Your Mind” vrijt een heerlijk roestige slidegitaar Watkins’ stem op in deze trage Drive By Truckers rockballade en “Lonely Girl” krijgt heeft ondanks zijn bezwerende banjotokkel een echte rock’n roll feel. Een nummer met de titel “Fuck” moet recht in je countrypunkface slaan met weer een hels ritme en heerlijk mondharmonicaspel en ook het grappige “Shake With Me” met de veelzeggende woorden “Trade Sex For Junk Baby” is weer zo’n vrolijke bluegrasstune, ditmaal opgeluisterd met viool, mandoline en zelfs trekharmonica. Even geniaal klinken de grommend roestige klanken die uit de elektrische gitaren stromen  en moeten opboksen tegen de doorleefd emotionele zang van Watkins die iedereen werkelijk om genade laat smeken in het donkere, boze “Say Grace” . Jim Degregorio meet zich zelfs Mark Lanegan ambities aan in de duistere countryballade “Shackled To the Log en wanneer het album afsluit met een opgewekte, grappige noot in “Moustache Man”, wil je eigenlijk maar één ding en dat is meer.

American Graveyard heeft met “Hallelujahland” zijn bakens uitgezet en die gaan veel verder dan countrypunk of americana. Dit viertal is top of the bill en wanneer de vallende bladeren je de eerste herfstblues bezorgen is de tijd rijp om deze plaat op te zetten: het zonnetje zal gegarandeerd weer schijnen.

Blowfish

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video