BEN WEAVER – MIREPOIX AND SMOKE

Na de cd “Paper Sky” uit 2007 en het in 2008 uitgebrachte album “The Ax In The Oak” heeft het nu toch wat langer geduurd vooraleer Ben Weaver met een nieuwe studioplaat is komen aanzetten. Die nieuweling duurt amper een half uur en bestaat dan ook nog maar uit 9 tracks waarvan hijzelf zegt dat ze hem erg veel moeite hebben gekost om ze op het gewenste kwaliteitsniveau te krijgen.

De titel van het nieuwe album "Mirepoix And Smoke" bedacht hij toen hij in het kader van zijn nieuwe job in een restaurantkeuken grote hoeveelheden ‘Mirepoix’ - een mix van ui, wortel, selder, tijm en laurier - aan het snijden was. Die hutsepot aan groenten was dus de inspiratiebron voor deze plaat die weer voor de volle 100% aansluit bij wat we altijd al graag van Ben Weaver gehoord hebben.

De diversiteit van die hutsepot is niet echt aanwezig in de nummers op deze cd. Zoals in het verleden vertelt Ben Weaver zijn verhalen met sobere begeleiding van een akoestische gitaar of een banjo vergezeld van eerder intimistische, bijna fluisterende zang. Enkel de schaarse samenzang met Erica Froman - de voormalige zangeres van de popgroep ‘Anathallo’ die ook wat op piano meetokkelt - zorgt voor wat meer kleur in de songs op deze plaat.

Inhoudelijk gaan de nummers over de levenservaringen van deze 31-jarige zanger uit Minnesota na zijn recente echtscheiding en over de nieuwe dingen die daardoor in zijn leven zijn beginnen op te duiken. Zo werd hij verantwoordelijk voor een groot gedeelte van de opvoeding van zijn twee kinderen Henry en Frankie, moest hij zich meer om huishoudelijke taken gaan bekommeren, terug een 9 to 5-job gaan uitvoeren en ook nadenken over hoe hij zijn nieuwe leven verder wou gaan zetten.

Die wat duistere sfeer hangt over de songs op “Mirepoix And Smoke” dat niet echt als een optimistische plaat kan worden omschreven. “Drag the Hills” is zo’n song waarin heel wat reflecties op zijn leven tot dan toe vervat zitten. De meeste nummers werden ‘live on tape’ opgenomen waardoor sommige songs zelfs wat als demo’s klinken. Bij de betere liedjes klasseren wij “City Girl”, “While I’m Gone”, banjo en pianosong “Maiden Cliff” en het intieme “22 Shells”. De sobere productie van deze cd was in handen van voormalig ‘Bonnie Prince Billy’-producer Neil Strauch.

Na bijna anderhalf jaar geen gitaar meer gespeeld te hebben of optredens verzorgd te hebben is het nu toch weer tijd om met pak en zak op tournee te vertrekken en zijn nieuwe en oude liedjes weer live voor het publiek te brengen. Hopelijk zien we hem ook spoedig opnieuw terug in onze contreien.

(valsam)

 

Artiest info
Website  
 

Label:  Bloodshot Records
Distr.: Bertus