SCOTT McKEON -TROUBLE

Met “Trouble” is Scott McKeon aan zijn tweede cd toe. Op de hoes staat een foto van een jonge kerel en Scott is ook jong. Hij ziet er zelfs nog jonger uit dan zijn werkelijke leeftijd van 25 jaar. Toch heeft hij al een gans muzikaal parkoers achter de rug waar menig muzikant jaloers op zou zijn. Op 14 jarige leeftijd werd hij verkozen als beste jonge gitarist, op z'n achttiende wordt hij onder de vleugels genomen van Paul Crockford, manager van Mark Knoffler, die hem in 2007 zijn debuut cd “Can't Take No Trouble” liet opnemen. Ondertussen leerde hij het vak verder op podiums over de hele wereld en dat podium deedet hij vaak met de groten uit de blues en rockwereld zoals Eric Clapton of Joe Bonamassa.

Deze leerschool heeft geresulteerd in een heel volwassen cd “Trouble” die nu voor ons ligt. Tien van de twaalf nummers zijn van zijn hand en deze zijn allen van een hoog niveau. Waar de eerste cd “Can't Take No Trouble” nog in de vorm kwam van een ruwe diamant met raakpunten naar Rory Gallagher of Jimi Hendrix, is “Trouble” daarentegen een geslepen diamant geworden die meer de stempel draagt van Scott McKeon zelf.

Het eerste nummer “The Girl” begint met een aantal seconden gitaareffecten die hij ook live vaak ten gehore brengt maar dan zetten Scott McKeon, Tom Latham op bas en Phil Wilson op drums, een vet bluesrock nummer in dat dadelijk aan de ribben blijft kleven. Scott McKeon is misschien niet behept met een grootse stem maar zijn gitaarspel is daarentegen wel van een uitzonderlijk niveau zonder dat dit moet geëtalleerd worden met eindeloze solo's. Een even aangename en functionele aanvulling op het geluid van de drie groepsleden is het Hammond orgel van Bill Mudge.

Na deze zware opener volgen met “I Can Tell” en “Trouble” twee rustiger nummers waar het songwriters talent van Scott McKeon tot uiting komt. Je hoort nog altijd dat Jimi Hendrix één van zijn grote voorbeelden is. Vooral in “Trouble” is dit heel duidelijk. “Scarecrow” is een traag en gevoelig nummer waar vooral het mooie drumwerk van Phil Wilson opvalt.

Via “Talk To Me” komen we bij “Broken Man” terecht, dat eveneens een zware gitaarriff heeft hetwelke we ook in het openingsnummer kregen voorgeschoteld maar nergens blijft het zwaar op de maag liggen. Wat er dan volgt, is de mooiste plakker die ik sinds lang gehoord heb. Bij “All That We Were” klopt alles, het gevoelige gitaarwerk, de tekst, de zang. Bij dergelijke nummers smelt je hart weg en bewijst Scott dat hij een grote meneer is.

“Capture” heeft dan weer een funky beat waar ook een mooie rol weggelegd is voor het orgel van Bill Mudge. Via het akoestische “So Much More” komen we bij het enige echte bluesnummer dat op deze cd terug te vinden is, namelijk “Giving Me The Blues”. De puristen zullen dit misschien een beetje weinig vinden maar degenen die wel de moeite nemen om deze cd te beluisteren krijgen een heel gevarieerde cd te horen die op geen enkel moment verveelt. Aan puik gitaarwerk ontbreekt het zeker niet en dat bewijst Scott McKeon nog eens in het laatste, korte nummer dat enkel maar zijn gitaar bevat die hij vervormd met de nodige geluidseffecten. Als men vervolgens nog even wacht krijgt men er nog een vettige rocker bovenop.

Met “Trouble” heeft Scott McKeon een héél goede cd afgeleverd, zowel wat songs als gitaarwerk betreft. Ben je overtuigd geraakt van zijn kwaliteiten op deze cd, dan mag je zeker niet nalaten om hem ook live aan het werk te zien. Dat heb ik dit voorjaar nog mogen meemaken en op een podium brengen Scott McKeon en zijn kompanen hun nummers met evenveel energie en subtiliteit. Een aanrader dus.

The Lumixus Man

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label : Provogue
Distr. Bertus