THE BLACK 100S  -  FINS

Achter deze naam gaat het solo project van de uit New Jersey afkomstige singer songwriter, performer en schilder Thomas Handschliegel schuil.  Deze man blijkt al 2 cd’s gemaakt te hebben.  Deze blijken, volgens de besprekingen op de website, gemaakt volgens dezelfde formule.

De muziek is sober: een akoestische gitaar en de rustige zang van Thomas die een eerder lage stem heeft.  De sfeer van de plaat is niet bepaald vrolijk en dan is de referentie van Nick Drake nogal voor de hand liggend.

We krijgen hier tien songs voorgeschoteld.  Je moet als muzikant al van goeden huize zijn  om gedurende een drie kwartier te blijven boeien met zo’n beperkte bezetting.  Bij mij is het niet gelukt doordat de nummers te weinig variatie bieden.  Mede oorzaak is het beperkte gitaarspel van Thomas en het brengen van de nummers in een doordringende parlando stijl.  Maar op een of andere wijze heeft deze plaat toch iets dat maakt dat je ofwel moet luisteren (echt luisteren) of ze afzetten.  Het is zeker geen onopgemerkte achtergrondmuziek.  Maar goed, dat is Anthomy & The Johnsons ook niet en die zijn de lieverdjes van de muziekpers.

Maar een Leonard Cohen heeft zijn monotone zangstijl weten te camoufleren door zich te  omringend met een band en vooral zangeressen. Dat is hier niet het geval.  De nummers hebben een country blues basis waarop de artiest zijn sombere teksten declameert.

Als je dan toch eens wil luisteren  zou ik opener “Little Lemon Tree” en de smeekbede “Magdalene” aanraden.   Verder is “Talking  To The Dogs “ een pure bluessong.  Je kan er,met wat goede wil, een jonge Dylan in zien.

Mij heeft deze plaat niet kunnen overtuigen, de artiest wel als een integere man die alle trucks achterwege laat om je te overtuigen dat hij iets anders te bieden heeft dan wat hij hier presenteert.  Volgende keer beter.

(Lisael)

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby