TIM WOODS - BLUES SESSIONS

Al decennia lang speelt en zingt Tim Woods uit Pennsylvania de blues, maar deze ‘Blues Sessions’ is zijn debuut op plaat, deels door hem geproducet. Zes maanden lang trok hij van studio naar studio van Mississippi naar Chicago, daarmee de weg symboliserend van de generaties bluesmuzikanten die vorige eeuw datzelfde traject aflegden. Op zijn verkenningstocht krijgt hij gezelschap van niet minder dan zestien muzikanten, die hem met gitaar, bas, drums, harmonica of piano vergezellen. Hun bij ingesloten fotogalerij alleen al doet naar dit album grijpen.

Tussen de gitaristen die meespelen zitten o.m. John Primer, Big Jack Johnson, Eric Noden en  David ‘Honeyboy’ Edwards. Deze bij leven al legendarisch bluesveteraan vertolkt tevens drie van zijn eigen songs, zoals het tot de verbeelding sprekende ‘Bad Whiskey & Cocaine’, met doorleefde stem gezongen. Bassist Bob Stroger en de drummers Kenny Smith, Jeff Sipe en Lee Williams moedigen enthousiast aan en brengen hun originaliteit en ervaring in. De percussie en bongodrum op ‘World Comes Tumblin’ Down’ intrigeren en pianist Aaron Moore met zijn boogie-woogie pianostijl is gewoon subliem op ‘Castle Rock Boogie’, song van Roosevelt Sykes.

Je moet zelf al een quasi ‘original’ zijn om een tribuut aan bewonderde blueshelden tot een goed einde te brengen. Zanger/gitarist Tim Woods met zijn doorrookte stem slaagt daarin door gewoon zijn hart te volgen. Zijn covers van Howlin’ Wolf en vooral Willie Dixon sluiten respectvol aan bij de traditie. Rhythm & Blues, funk en rock-’n-roll pikt hij onderweg mee op alsof het zijn dagelijkse leefkost is. Woods heeft immers jarenlang ervaring opgebouwd door te jammen met de lokale artiesten. Hij startte trouwens in een improviserend rock ‘n’ roll bandje en experimenteerde nog met jazz, bluegrass en psychedelische rock.

Maar op dit album kiest de muzikant resoluut voor de blues. Michael Frank, producer en manager van ‘Honeyboy’, gaf mee de aanzet. Het zeven minuten lange ‘Don’t Make Sense You Can’t Make Peace’ - met de viool van Joe Craven - is mijn absolute favoriet naast de boogie-woogie’s, zoals o.m. ‘Do The Do’.

Maar alle ‘sessions’ geven blijk van Tim’s vertrouwdheid met de blues die hij opzoog en beluisterde toen hij wandelend door al die oude bekende steden, - van ‘the south to the Midwest’-, de verhalen opving over honger, tegenspoed en overlevingskunst, verklankt in de blues. Net zoals de vertolkers van deze diepgewortelde blues gaat ook Tim Woods zijn droom achterna, want ‘the blues kept calling him’. 

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

Label: Earwig Records
Distr.: Parsifal