LYNNE HANSON – ONCE THE SUN GOES DOWN

De Canadese zangeres en liedjesschrijfster Lynne Hanson is bijzonder fier over het resultaat dat ze kon neerzetten op haar derde plaat “Once The Sun Goes Down”. Ze brengt op dit album een mix van folk- en countrysongs die ze alleen of in duovorm met Paul Bourdeau heeft gecomponeerd. Opmerkelijk is dat Lynne Hanson amper 5 jaar geleden is begonnen met het schrijven van haar eigen nummers. Haar debuutplaat “Things I Miss” toonde voor het eerst het resultaat van die noeste arbeid, al snel gevolgd door nummer twee met “Eleven Months”.

Snarenvirtuoos David Baxter (gitaar, mandoline, banjo) stond in voor de productie van deze nieuwe plaat die elf liedjes herbergt die als centrale onderwerp de liefde in al haar positieve en negatieve connotaties hebben. Zo verhaalt begintrack “When Lovers Leave” over hoe een partner gewoonweg niet kan merken dat het vuur uit de relatie is en een scheiding zeer nabij is. “Rest Of My Days” gaat over het klampachtige vasthouden aan de laatste strohalm om toch maar te proberen die relatie te redden. Het bloedmooie nummer “Here We Go Again” is het relaas van de eenzame vrouw die angst heeft om zich na alle nare ervaringen uit het recente verleden opnieuw volledig over te geven aan een nieuwe relatie.

Lynne Hanson weet op een indrukwekkend eenvoudige wijze die hevige emoties rechtstreeks vanuit het hart in een songtekst neer te schrijven. Haar rustgevende, mooie stem zorgt voor een aangenaam beluisterbare plaat met songteksten waarin elke luisteraar gemakkelijk iets van zichzelf of uit zijn eigen leven zal herkennen. Toch slaagt ze er ook in om het voordeel van de twijfel te behouden over de vraag of deze verhalen allemaal gebaseerd zijn op eigen levenservaringen of uit haar fantasie ontsproten zijn. Het lijkt ons alvast wat teveel ellende te zijn voor één enkele persoon.

“Riptide” en “Just For The Ride” zijn wat neutraler qua emotionaliteit en kunnen eerder als op bluegrass geïnspireerde countrysongs omschreven worden. “Mary, Mary” is een murder ballad die letterlijk gaat over een vrouw die haar man een mes tussen de ribben heeft geplant nadat ze het beu was om geslagen te worden. De zonder mededogen uitgesproken doodstraf is haar finale lot.

Over “Three Times Bent” zegt Lynne Hanson zelf dat het een reële weergave is van haar eigen emotionele leven van de voorbije 5 jaar waarin er door een pijnlijke scheiding een einde kwam aan haar huwelijk. De pijn verzachtende banjoklanken van gastmuzikant Justin Rutledge leggen zoveel gevoel in dit mooie nummer.

Haar zoektocht naar een nieuwe start vormt het onderwerp van het fijne liedje “Somewhere A Lovely Flower”. Helemaal op het einde van dit album lijkt alles toch nog helemaal in orde te komen want “Lilacs Dancing” is een optimistisch nummer over hoop en de blije gevoelens bij een hervonden liefde.

We kunnen besluiten met te vertellen dat dit naar onze mening veruit de beste plaat van Lynne Hanson is geworden, wellicht omdat ze op “Once The Sun Goes Down” definitief komaf heeft kunnen maken met een donkere periode uit haar leven en nu weer hoopvol vooruit zal kunnen kijken. Hoe goed dat zal lukken zullen we waarschijnlijk op de volgende plaat van deze artieste mogen ervaren.

(valsam)

 

Artiest info
Website  
 

Info: www.indiepr.nl