DANIEL NORGREN - HORRIFYING DEATH EATING BLOOD SPIDER

In Zweden zingen naar het schijnt voor eeuwig de bossen en dus is het logisch dat ook Daniel Norgren in dat landschap blijft spelen en zingen, eventueel op zijn eentje als ‘one-man’ band. Op zijn derde album wordt die bosrijke omgeving echter vervangen door een bijwijlen industrieel landschap, want het experimentele ‘Nr.1 Nr. 2 Nr. 3’ klinkt alsof Daniel op een braakland tussen gesloopte muren zit te oefenen. Het klagende ‘Highbird’, een quasi countryblues, lijkt dan weer op een boerenerf opgenomen, maar in werkelijkheid was dit met een cassetterecorder in zijn eigen huis. De klemtoon op dit album ligt veeleer op het creëren van een atmosfeer dan op het uitschrijven van de songteksten.

Dat primitieve klankenpalet maakt echter de aantrekkingskracht uit van dit album. Na zijn debuut ‘Kerosene Dreams’ uit 2007 en zijn fel bejubelde ‘Outskirt’ zoekt de zanger opnieuw de roestige en gekartelde kantjes op van de alternatieve punkblues muziek, met wat vermengde Skip James, Tom Waits en Frank Zappa invloeden. Volgens de geruchten leerde Daniel gitaar spelen op een uit een container geredde gitaar, wat je aan zijn ritmisch hamerend gitaarspel kan horen. Hij speelt daarnaast ook mondharmonica, slagwerk en het ganse resem instrumenten waarmee een one-man band gewoonlijk de show steelt. En soms is het alsof hij met rammelende kettingen uit een morsige put vers bronwater ophaalt.

Op dit album krijgt ‘Mean Old Devil Got On’ uit zijn vorig album een vervolg met II, waarbij hij de duivel opnieuw uitbeeldt als een jager op strooptocht met diens ogen op jou gericht. Maar bij het zorgeloze ‘Get The Moon Up’ vergeet je die onheilsdreiging. Slechts op een drietal songs krijgt Daniel gezelschap. Op het mooie melodische ‘Stuck In The Bones’ begeleidt Berra Karlsson hem met steelgitaar en op ‘Big Black Bull’ springt Pelle Nyhage hem met percussie bij als in een optocht met trommels en bellen Otha Turner achterna.

Daniel Norgren experimenteert met verschillende stijlen van swing en roots tot garagerock. Soms herinneren deze aan veldopnames, dan weer aan de koortsige chaos van deze eeuw. Maar op het schrijnende ‘Blind’ wordt hij even rustig en maakt van deze song met zang en slidegitaar een van de mooiste bluesballads, net zoals het gevoelvolle ‘Though It Aches’, beiden als het ware authentieke bluesklassiekers. Welke klanken of gevoelssferen Daniel ook uitprobeert deze komen allen uit het ongepolijste hart.

Marcie

 

Artiest info
   
 

 

Label: Superpuma Records /
Cool Buzz

video