LIZZIE NUNNERY – COMPANY OF GHOSTS

 De Liverpoolse artieste Lizzie Nunnery is van vele markten thuis. Ze schrijft toneelstukken voor het podium en voor de radio, performances waarin ook door haar geschreven liedjes gezongen worden. Ze maakte een kortfilm “Monkey Love” waarvoor ze ook de soundtrack heeft geschreven en daarnaast componeert ze ook liedjes die ze zelf inzingt.

In 2006 verscheen haar eerste ep “Monkey & Devils” gevolgd in 2008 door een tweede ep “Hungry”. Beide korte werkjes leverden haar al meteen het voorprogramma van o.a. J.D. Souther en brachten haar op diverse festivalpodia. Vooral haar kwetsbare manier van zingen, ietwat verlegen en ingetogen en met de nodige tremelo in de stem levert haar diverse persvergelijkingen met Kate Bush op. De liedjes die ze schrijft zijn trouwens ook vrij sober van opzet en dwingen de luisteraar tot aandachtig toehoren.

Lizzie Nunnery presenteert nu haar debuutplaat als soloartieste met het uit twaalf songs bestaande album “Company Of Ghosts”. De titeltrack van die cd begint eigenlijk met een ‘spoken word’ gedicht, waarin Lizzie op ‘Jackie Leven’-wijze inhoudelijk een triest verhaal brengt over mannen die nooit meer naar hun geliefden terugkeren uit de oorlog waarin ze moesten gaan strijden.

 Andere nummers gaan over waarnemingen en imaginaire voorstellingen die zij op intimistische muziek komt vertellen. De songs “Hungry”, “Exit Signs”, “Pubs That Never Close” en “The Sleepers” over een matroos die het zeegraf van zijn maten benijdt behoren allen tot deze categorie. De zeer intieme liedjes “Can’t Sleep” en “On His 60th Birthday” benadrukken door hun beperkte instrumentatie nog sterker de vocale capaciteiten van Lizzie Nunnery.

Zelf zegt zij vooral beïnvloed te zijn door andere verhalende singer-songwriters zoals Loudon Wainwright III, Joni Mitchell, Sufjan Stevens, Thomas Dybdahl en Laura Marling. Zelf brengt ze in het nummer “England Loves A Poor Boy (The Ballad Of Ernest Marke)” het waargebeurde verhaal over een zwarte soldaat bij het Britse leger die tijdens de Eerste Wereldoorlog door zijn eigen overheid in de steek werd gelaten omwille van zijn huidskleur, de machtsverhoudingen en zijn lagere sociale klasse.

De algemene teneur van “Company Of Ghosts” is er een van ‘tristesse’ en van soberheid. Met het vrolijke “First Time Lucky” - waarin Lizzie Nunnery zichzelf enkel op ukelele begeleidt - wijkt ze voor één keer van die trend af. Het nummer zorgt dan ook even voor een ware verademing op dit album. Diezelfde ukelele horen we nadien terug in de song “Concertina” maar hier is de vrolijkheid opnieuw ver zoek.

We kunnen alleen maar besluiten dat Lizzie Nunnery met “Company Of Ghosts” een debuutplaat heeft uitgebracht waar je eigenlijk niet omheen kan, intrigrerend en mooi in al zijn eenvoud. Dat alleen al bewijst dat we wellicht ook in de nabije toekomst meer van deze 27-jarige jongedame zullen gaan horen.

(valsam)

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label:  Fellside Recordings

video