BO DIDDLEY - LIVE IN EIGHTY-FIVE

Zanger/gitarist Bo Diddley werd in 1928 in McComb in Mississippi geboren als Ellas Bates. In zijn jeugd leerde Bo Diddley viool spelen van O.W. Frederick van de Ebenezer Baptist Church. Op de middelbare school kreeg hij de bijnaam "Bo Diddley" van zijn klasgenoten. Diddley volgde lessen om instrumentmaker te worden. Hij leerde gitaren en violen bouwen. Tijdens zijn voortgezet onderwijs periode speelde hij in bandjes uit zijn buurt. Na het examen deed hij allerlei werk en speelde in zijn vrije tijd in bands om wat bij te verdienen. In 1950 kwam de maraca-speler Jerome Green bij de band. Het jaar daarop Billy Boy Arnold de harmonica speler. Niet lang daarna kreeg hij de mogelijkheid om een demo te maken van zijn nummers: “Uncle John” en “I’m A Man”. De demo werd door diverse platen maatschappijen afgewezen maar in het voorjaar van 1955 kwam hij bij Leonard en Phil Chess van het Chess label en die zagen er wel wat in.

Op 2 maart 1955 nam hij zijn eerste single op, met 2 A kanten. "I’m A Man" en "Bo Diddley". "Uncle Joe" werd op verzoek van de Chess-broers herschreven met een tekst die meer op Bo zelf sloeg. Het singletje werd een groot succes en de naam van Bo was gevestigd. Zijn grootste succes scoorde hij in 1959 toen "Say Man" de derde positie haalde in de R&B-hitlijst. Hoewel hij ook in 1962 nog een hit scoorde met "You Can't Judge A Book By The Cover" verklaarde hij later nooit royalty's te hebben gekregen. Ondertussen was hij veelgevraagd en toerde geregeld door de Verenigde Staten van Amerika. In de band speelden in die tijd muzikanten die ook zelf later naam zouden maken: drummers Clifton James en Frank Kirkland en pianist Otis Spann. In de zestiger jaren speelden vooral Engelse bands nummers van Diddley, zoals de Rolling Stones, The Who, maar ook The Doors, Tom Rush en Ronnie Hawkins maakten gebruik van zijn werk.

In de zeventiger jaren trad Diddley vooral veel op in Europa. In 1976 verscheen het album "20th Anniversary of Rock 'n' Roll", waarop twintig bekende muzikanten meespeelden. Diddley bleef nieuwe nummers schrijven en bleef ook in de laatste decennia van de twintigste eeuw regelmatig optreden. De aan diabetes lijdende zanger en gitarist stierf echter op 2 juni 2008 aan een hartfalen. In mei van 2007 was hij de hoofdact in Hof ter Lo in Antwerpen en Moulin Blues festival in Ospel. Hij werd 79 jaar.

In oktober 1985 was hij in het Irwine Meadows Amphitheatre in Californie voor een optreden, en een tiental songs van dit concert vinden we terug op "Live In Eighty-Five". Op deze liveplaat vinden we weer zo'n all-star band terug bestaande uit Ron Wood, John Mayall, Mick Fleetwood, Kenny Jones, Carl Wilson (Beach Boys), John Lodge (Moody Blues), Chuck Negram (Three Dog Night), Ronnie Lane (Faces), Carmine Appice (Vanilla Fudge) en als special guest Chuck Berry op een drietal nummers.

De typische Bo Diddley kenmerken zijn duidelijk hoorbaar in de opener "I'm A Man", een nummer dat reeds door talloze artiesten van de jaren ’50 tot nu werd gecoverd. Zijn stampende latin-achtige beat, de Diddley beat, ik kan het hier niet nadoen, maar als je goed luistert hoor je het op bijna al zijn platen terug en zijn speciale effecten zoals: echo, vibrato en verstoring van het geluid, "sprekende of mompelende" gitaar vinden we ook terug op het tweede nummer "Bo Diddley" en in wat mindere mate in de andere negen songs. Natuurlijk konden een aantal songs van Chuck Berry niet ontbreken. Zo horen we halfweg deze plaat "My Ding A Ling", "Destination" en als afsluiter "Rock 'n' Roll Music", songs die hij samen met Chuck met veel verve brengt. Bo Diddley, bijgenaamd 'the Originator', bluesheld sinds de prille jaren vijftig, de man van de ‘jungle beat’, en ook wel een beetje: “Die Met Zijn Rechthoekige Gitaar”, is gemeten in hits, niet de meest succesvolle artiest aller tijden, maar de invloed die Diddley op latere rock ’n roll, R&B en rockartiesten heeft gehad is enorm.

 

Artiest info
Website  
 

Label: Music Avenue

video