JOHNNY WINTER - HIGHWAY 61 REVISITED

‘Another bluesplayer back home’, zong Jimmie Vaughan over zijn verongelukte broer Stevie tijdens het tribute to Stevie Ray Vaughan. Stevie Ray vloog in dichte mist met een helicopter te pletter na een optreden in Alpine Valley, waar onder andere ook Eric Clapton speelde. Maar Stevie was nu dus ‘thuis’, op een plek waar Jimi (Hendrix) al enige jaren scheen te vertoeven. Een plek waar tot in de oneindigheid gejamd kon worden, samen met ‘bluesgodfathers’ als Robert Johnson, Elmore James, John Lee Hooker en Albert King. Zo ook Bo Diddley - waarvan nu ook "Live In Eighty-Five" bij het Belgische Music Avenue verscheen - is ook één van die legendes, misschien wel één van die goden, die nu eindelijk ‘thuis’ is. Voor de muziekverkoop is de dood een aantrekkelijke uitkomst, want de bestverkopende artiest is een dode artiest. Zakelijk gezien ben je als muzikant dus dood beter af dan springlevend in het aardse tranendal.

Bo had alle ingrediënten in zich om een echte bluesman te worden. Een stampend, eigen, opzwepend geluid, z’n vierkante gitaar en een eigen look, om je net als andere bluesmeesters, ook uiterlijk te onderscheiden van de grote massa. Want dat doen ze immers allemaal: Buddy Guy heeft iets met bolletjes, Stevie Ray Vaughan iets met kimono’s, hoeden en versleten gitaren, Rory Gallagher iets met houthakkersbloezen en Johnny Winter iets met tatoeages en een Ethiopische lichaamsbouw. En ongetwijfeld staat de hemelpoort nog wagenwijd open en zullen hemelse bluesklanken binnenkort een volgende legende de weg wijzen naar de eeuwigdurende jamsessie. Wie de eerstvolgende zal worden? Dat is moeilijk te zeggen. Gelet op  de lichamelijke staat waarin sommige bluesmannen verkeren zou menigeen het op Johnny Winter houden. Ik niet. Vanaf de jaren negentig gaat het namelijk lichamelijk allemaal wat minder met hem. Volgens sommigen is die achteruitgang te wijten aan zijn vroegere levensstijl vol drank & drugs. Ook het feit dat hij een albino is kan een oorzaak zijn. Hij blijft echter optreden en brengt ook nog steeds regelmatig cd's uit. Johnny is het levende bewijs dat je aan vier kilo coke op een avond nog niet kapot hoeft te gaan. Johnny heeft waarschijnlijk meerdere malen aan de hemelpoort gestaan, maar werd gewoon weer teruggestuurd!

Johnny Winter (geboren John Dawson Winter III; Beaumont, Texas, 23 februari 1944) begon als 5-jarige al met muziek maken: op de klarinet. Later temde hij de ukelele, maar op aandringen van zijn vader koos hij voor de gitaar als instrument. Op 11-jarige leeftijd begon hij een duo samen met zijn jongere broer Edgar. Begin zestiger jaren speelde hij in verschillende onbekende bandjes totdat hij in 1968 zijn grote doorbraak maakte, meeliftend met het succes van een nieuwe generatie van rockgitaristen, zoals Jimi Hendrix, Eric Clapton, en Carlos Santana. In 1968 wordt Winter door het blad Rolling Stone samen met Janis Joplin uitgeroepen tot één van de twee grote beloften in de rockmuziek. Johnny valt, behalve door zijn virtuoze gitaarspel, op door het feit dat hij, net als broer Edgar, een albino is. Winter maakt vanaf 1968 verscheidene succesvolle albums, treedt op Woodstock, en raakt dan verslaafd aan heroïne. Zijn muziek neigt dan steeds meer naar hardrock totdat hij in 1977 begint samen te werken met Muddy Waters. In de jaren tachtig maakt Winter een aantal albums met bluesrock in een geheel eigen stijl, waaronder "Guitar Slinger" en "Third Degree".

Music Avenue brengt nu een nieuw album "Highway 61 Revisited" op de markt, een re-release van het album "Live In America 1978", met twaalf songs in een geslaagde combinatie van blues en rock & roll. Snelle solo's, het handelsmerk van deze Texaan, zijn meer dan voldoende te horen op deze liveplaat, een plaat die geen enkel moment gaat vervelen. Hij toert in de loop der jaren diverse malen de wereld rond en geeft indrukwekkende concerten waarbij  deze opnames uit 1978 behoren. Het was ook een jaar dat zijn sound zeer goed was, hetgeen we dadelijk kunnen horen met de openers van deze plaat: Freddie King's "Hideaway" en "Howlin' Wolf's "Killing Floor". Niet iedere song van deze twaalf tracks hebben hetzelfde kaliber van de prachtige "Live Bootleg Series" - tracks die door Winter zelf zijn gekozen - maar de nummers op "Highway 61 Revisited" bevatten zijn virtuoze gitaarspel waardoor de spetters er ook vanaf vliegen in de volgende tracks. Tot de hoogtepunten behoren hierbij, het knarsend zeven minuten durende "Catfish Blues" met een smeulende lead gitaar op de achtergrond en zijn eigen geschreven "One Step at a Time" uit zijn "White, Hot and Blue" album, dat ook in 1978 verscheen. Het langzame, bijna ballad-achtige "Stranger" is een beetje ongebruikelijk voor Winter, maar het is heel plezierig, en Winter's zinderende versie van Wolf's "Killing Floor" is een ander hoogtepunt.

Er passeren  een hoop bluesrockertjes, en wie erbij was bij zijn laatste doortocht in onze Lage Landen, weet dat hij zoals ook hier afsluit met het overbekende "It's All Over Now" van de Stones, al is hier de up-tempo old-time-rock n' roll van "The Crawl", de volwaardige afsluiter van deze plaat. Winter heeft wel iets met de Rolling Stones getuige al die Jagger/Richards composities die hij in het verleden op plaat wist te zetten, zoals "Stray Cat Blues", "Let It Bleed", "Silver Train" en natuurlijk "Jumpin’ Jack Flash" dat we hier ook naast het reeds vernoemde "It's All Over Now" terugvinden op deze plaat. Een must-have album, niet zoals de "Live Bootleg"-serie, maar voor de fans van Johnny Winter uit de zeventiger jaren staan er zeker echte juweeltjes hier op deze liveplaat die meer in het teken staat van Winter's rock n 'roll periode, en waarbij de echte bluesfanaten een beetje op hun honger blijven zitten. Niet tegenstaande is "Live In America 1978" een aanrader voor elke bluesrock liefhebber!  Johnny Winter blijft een fakkeldrager van de blues. De inmiddels 66 jarige zanger en gitarist heeft in de loop der jaren een geheel unieke eigen gitaarspel ontwikkeld en hopelijk blijft die hemelpoort voor deze legende nog lang gesloten.

               
01. HIDEAWAY 9.39 - Freddie King & Sonny Thompson
02. KILLING FLOOR 4.49 - Chester Burnett
03. E.Z. RIDER 5.13 - Taj Mahal
04. CATFISH BLUES 7.47 - Muddy Waters
05. ONE STEP AT A TIME 6.15 - Johnny Winter
06. JOHNNY B. GOODE 5.40 - Chuck Berry
07. STRANGER 6.36 - Johnny Winter
08. HIGHWAY 61 REVISITED 7.32 - Bob Dylan
09. SHE MOVES ME MAN 10.21 - Muddy Waters
10. JUMPIN' JACK FLASH 5.20 - Mick Jagger & Keith Richard
11. IT'S ALL OVER NOW 5.05 - Bobby & Shirley Jean Womack
12. THE CRAWL 4.23 - Willie Mitchell

 

Artiest info
Website  
 

Label: Music Avenue