DAN MANGAN - NICE, NICE, VERY NICE

Dan Mangan is een Canadese singer-songwriter die in 2007 aandacht wist te trekken met een heel mooie plaat, "Postcards And Daydreaming". Een plaat vol naakte en ontroerende popliedjes met het randje melancholie. Begin dit jaar verscheen "Roboteering" een EP met een vijftal nummers en we hebben maar even moeten wachten want inmiddels ligt zijn nieuwste album "Nice, Nice, Very Nice" in de winkel.

Een ieder die "Postcards And Daydreaming" de afgelopen jaren heeft gekoesterd, zal waarschijnlijk even moeten wennen aan "Nice, Nice, Very Nice". De nieuwe plaat van Dan Mangan is geproduceerd door de van Elliott Brood bekende John Critchley, die eerder ook de geprezen prachtplaat "Perpetual Motion Machine" (1993) van de band 13 Engines voorzag van een opvallende productie, hetgeen meteen hun doorbraak betekende, en nu ook bij Dan Mangan staat te gebeuren.

Waar de vorige plaat uiterst sober was, is "Nice, Nice, Very Nice" voorzien van de nodige productionele tierelantijntjes, variërend van blazers, strijkers tot vervreemdende percussie en allerhande vreemde geluidjes. Versiering die op het eerste gehoor ten koste gaat van de intimiteit van de vorige plaat van de Canadees, maar na enige gewenning valt alles op zijn plaats. Net als op die vorige plaat beschikt Mangan over het vermogen om je met zijn melancholische popliedjes diep te raken. Een gave die nauw samenhangt met zijn bijzonder aangename stemgeluid, al valt ook op de kwaliteit van de songs niets af te dingen.

Ondanks het feit dat de productie dit keer wat uitbundiger is dan we van Dan Mangan gewend zijn, waardoor de Canadees iets opschuift in de richting van Paolo Nutini en Damien Rice, blijft "Nice, Nice, Very Nice" een betrekkelijk sobere en bijzonder sombere plaat. Een plaat die misschien niet direct het herfstgevoel in je wakker maakt, maar net als zijn voorganger maar heel moeilijk uit de cd-speler te krijgen is.

Een deel van de songs is betrekkelijk lichtvoetig, maar songs als "The Indie Queens Are Waiting", "Robots" en vooral "Basket" snijden je dwars door de ziel. Waar veel muzikanten onderuit zouden gaan bij het zo frequent schakelen tussen nogal uiteenlopende stijlen, klinkt "Nice, Nice, Very Nice" verrassend consistent. Zo laat "The Indie Queens Are Waiting" een breekbare en zeer verleidelijke stem horen. De song kabbelt rustig voort en de inbreng van Veda Hille’s stem maakt het een breekbare song waar er een mooi evenwicht is tussen haar stem en die van Dan Mangan. De meeste nummers zijn relaxt, intelligent en hebben veelal een prachtige opbouw, waarbij blazers en viool veelvuldig te horen zijn. Naast Veda Hille kreeg hij ook steun van andere Canadese artiesten, waaronder Justin Rutledge, Mark Berube en leden van Elliott Brood, Said The Whale, Hidden Cameras, Major Maker en Small Sins.

Samen zorgen ze voor een wat voller geluid, dat in het geval van Dan Mangan overigens een zeer relatief begrip is, want de gemiddelde luisteraar zal de aankleding van de songs op "Nice, Nice, Very Nice" nog altijd typeren als uiterst sober. De instrumentatie, die naast de gitaren ook bijdragen van veel andere instrumenten bevat, staat weer volledig in dienst van de bezwerende stem van Dan Mangan. Een stem waar je even moet aan wennen, maar als hij je eenmaal raakt is het ook direct tot op het bot. Omdat ook de kwaliteit van de songs op deze plaat weer niets te wensen over laat, handhaaft Dan Mangan zich met zijn tweede plaat met speels gemak tussen de smaakmakers binnen de huidige generatie singer-songwriters. De Canadees heeft in zijn thuisbasis Vancouver al een stevige aanhang en ook in de rest van Canada vindt hij zijn weg, en daar zal het zeker niet bij blijven.

 

Artiest info
Website  
Myspace  

Label: Arts & Crafts

Distr.: Bertus