DEER TICK – THE BLACK DIRT SESSIONS

Ik heb geen idee hoe zo’n beestje eruit ziet, maar een Deer Tick was in ieder geval indrukwekkend genoeg voor zanger-gitarist  en singer-songwriter John McCauley om zijn band ernaar te noemen. Sinds 2004 timmert deze groep al aan de alt country rock highway en niet zonder succes. Hun vorige album “Born On Flag Day” uit 2008, zorgde voor grotere naambekendheid en werd door Rolling Stone magazine zelfs uitgeroepen tot de doorbraak van het jaar in het genre.

Vandaag presenteert Deer Tick ons hun nieuwkomer, “The Black Dirt Sessions”, een album dat voortborduurt op hun gepatenteerde mix van folk, roots, altcountry en blues, maar ditmaal meer de gevoelige, melancholische snaar beroert en het singer-songwritergevoel van de nummers meer plaats maakt voor een bandgevoel. Het geheel van de plaat klinkt ook meer coherent en voller van sound, met soms prachtige harmonisch gezangen. Hier en daar komen er zelfs wat grungegevoelens opwellen, een sound die opmerkelijk goed samengaat met de rauwe, scherpe stem van leadzanger John McCauley. McCauley heeft op dit album duidelijk in de diepste hoeken van zijn ziel gekeken. Hun hoog geprezen voorloper “Born On Flag Day” richtte zijn pijlen meer rechtstreeks op de country, met nummers die deden denken aan Uncle Tupello, Green On Red, Bob Dylan of Johnny Cash. “The Black Dirt Sessions” zijn nochtans ontstaan uit nummers van dezelfde opnamesessie als hun voorganger, maar de mix is compleet anders, met meer nadruk op de arrangementen, wat de overheersend donkere maar sfeervolle toon van het album ten goede komt. We horen John McCauley ook meer op piano en zelfs strijkers doen hun intrede.

Het album opent plechtig met  een trage Band Of Horses  country ballade, “Choir Of Angels”, opgevuld met een drammerige percussie die het staccato gitaarritme achterna holt op de tonen van een driftig orgeltje en McCauley’s stem die de geest van Kurt Cobain op de hielen zit. De opvolger “Twenty Miles” heeft iets van een klagende Xtc ballade en met het tergend trage afscheid “Goodbeye, Dear Friend” neemt John aangrijpend,  voorgoed afscheid van een goede vriend. Meer dan de snikkende pianonoten en een  door merg en been gaande stem kan men zich niet wensen als eresaluut. “The Sad Sun” is nog zo’n uitblinker in tristesse, waar hij zijn stem even klagend laat slepen als Billy Corgan van Smashing Pumpkins, schitterend begeleid met akoestische gitaar en een perfecte vrouwelijke backingvocalist. Met “Mange” wordt de drive een tikkeltje opgedreven naar een Tragically Hip rockballade, vergezeld van een hypnotisch gitaarrifje dat uitspint naar een waar trancemoment waar een driftige piano de aanzet geeft tot een explosief rockend gitaarslot. Het soulvolle “Hand In Hand” lijkt wel uit Pavement een album geplukt, met fuzzy gitaren, gekke ritmewisselingen en hoge stemmetjes in het refrein. Hoe groot de vooruitgang Deer Tick heeft gemaakt hoor je duidelijk in de reprise van “Christ Jezus”, dat al donker en zwaar instrumentaal klonk in de originele versie op hun eerste album “War Elephant”, maar nu een heel andere intensiteit tentoon spreidt die meer focust op de zang van McCauley, die uithaalt als een diep in de ziel kervende David Gray, subtiel begeleid op piano en donkere cellotonen.

Deer Tick heeft met “The Black Dirt Sessions” wellicht het donkerste album uit hun collectie gemaakt, maar zeker het meest intense. Dit is een plaat die bij iedere luisterbeurt aan kracht wint en je overtuigt van het groot zang en schrijverstalent dat John McCauley in zich draagt: een absolute aanrader voor zowel de alt country als singer-songwriter fan met zin voor originaliteit.


Blowfish

Tour data:
Donderdag 16 September 2020: Amsterdam, NL - Paradiso
Vrijdag 17 September 2010: Middelburg, Zeeland, NL - De Spot
Zaterdag 18 September 2010: Groningen, NL - Take Root
Maandag 20 September 2010: Brussel- Botanique

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Fargo Records
Distr: Munich Records