TIRED PONY – THE PLACE WE RAN FROM

Wanneer een topper als Gary Lightbody, zanger van de rockgroep Snow Patrol, het in zijn hoofd haalt om het album te maken waarvan hij altijd al van droomde maar dat buiten het format van Snow Patrol viel en hiervoor een resem andere grootheden zoals R.E.M.'s gitarist en medestichter Peter Buck, Editors zanger Tom Smith, singer-songwriter Iain Archer, Belle & Sebastian's drummer Richard Colburn, The Young Fresh Fellows en The Minus 5 zanger Scott McCaughey, She & Him zangeres Zooey Deschanel, Snow Patrol's toergitarist Troy Stewart en gitarist M. Ward warm weet voor te maken, dan voel je instinctief dat er goed nieuws in de lucht hangt, en wat voor nieuws.

Wie had kunnen denken dat Gary al jaren droomde van een countryplaat te maken. De nummers spookten hem al lang door het hoofd, maar kregen vorm tijdens de vrije momenten die hij had tijdens de jaartournee “A Hundred Million Suns” van Snow Patrol. Hij wilde als het ware zijn liefde voor de Amerikaanse muziek van groepen die hij bewondert zoals Wilco, Calexico, Lambchop, Palace of Smog bezegelen met de supergroep Tired Pony onder een toeziend oog van topproducer Jacknife Lee.

Een puur country album is “The Place We Ran From” helemaal niet geworden. In veel nummers voel je de geest van Snow Patrol ronddwalen, maar de andere benadering van de nummers met meer akoestische instrumenten maakt van dit album zonder meer een topper.

De plaat gaat van start met de statige, ingetogen processie die “Northwestern Skies” heet en uitblinkt met een unieke percussiemix van drammende drums, klokken, belletjes, xylofoon en een mix van vreemde geluiden die gedragen worden door de unieke stem van Gary Lightbody, ondersteund door een twinkelende mandoline en een meeslepende accordeon. De schitterende opvolger en één van de hoogtepunten van het album, “Get On The Road” is een meeslepend duet tussen Lightbody en Zooey Deschanel die gegarandeerd alle verliefde zielen zal laten smelten en zich opwerkt naar een climax van stevig rockende en feedbackende gitaren. Als dit romantisch hoogtepunt nog niet voldoende is, dan krijg je een herkansing in de adembenemende ballade “Held In The Arms Of Your Words”. Het eerste yihaa moment , met akoestische gitaar, mandoline en heerlijke fidlle’s krijgen we in het vrolijk uptempo en prachtig harmonisch gezongen “Point Me At Lost Islands”, dat in het refrein nog een stukje “Driver’s Seat” gitaar meekrijgt. Ook de eerste single “Dead American Writers”, opent zo op een lekker doorstrummende akoestische gitaar in een nummer dat tegelijkertijd laat rocken op een akoestische, hypnotiserende slidegitaartune en in het refrein iets symfonisch meekrijgt met de slepende synthesizerklanken. Een echt hartverwarmend kampvuur-cowboymoment krijgen we in het zeer breekbaar door Iian Archer gezongen “I Am A Landslide” maar echt aan de grond genageld word je in het melancholische Stuart Staples moment dat de donkere, warme stem van Editors zanger Tom Smith ons bezorgt in “The Good Book”. Bijna ceremoniaal plechtig sluit het album af met “Pieces” dat dan weer een Snow Patrol aura meekrijgt en uitmondt in een heerlijke instrumentaal orgasme.

Voor ons mag Tired Pony nog een paar albums als “The Place We Ran From” klaarstomen, liefst aangevuld door een live tournee, maar dit zullen waarschijnlijk wel illusies blijven. Hoop doet echter leven en een mens moet blijven dromen, net zoals Gary Lightbody. Zijn droom werd met dit album werkelijkheid en wij zijn ondertussen meer dan getroost met dit heerlijke album.

Blowfish

 

Artiest info
Website  
 

Label: Fiction
Distr.: V2