HARLEY POE – WRETCHED, FILTHY, UGLY

 ‘Harley Poe’ is niet de naam van de persoon die op het hoesje van deze cd “Wretched, Filthy, Ugly” staat afgebeeld. Het is ook niet de naam van een zanger maar staat voor de groepsnaam van een viermansformatie uit Kokomo, Indiana die met dit nieuwe schijfje hun derde volwaardige studioplaat uitbrengen.

Zanger, gitarist en songschrijver Joe Whiteford maakte tot 2005 deel uit van de groep ‘Calibretto 13’ en ging na hun splitsing zijn eigen weg met dit project ‘Harley Poe’ waarmee een mix van punk, rock en country gebracht wordt. Heel gedreven songs op speed worden met een behoorlijke portie humor en vulgaire praat afgewerkt op “Wretched, Filthy, Ugly”. In hun biografie vergelijken ze zichzelf met de sound die we kennen van o.a. ‘The Dead Milkmen’ en ‘Violent Femmes’ wat we wel gedeeltelijk kunnen begrijpen maar wat naar onze mening toch niet helemaal terecht is.

Soms lijkt het volgens ons zelfs wat meer op ‘Monthy Python’ omwille van de met een loodzwaar accent uitgeschreeuwde, humoristische en onverbloemde songteksten. Deze bewering wordt misschien wel het best geïllustreerd in het hoempanummer “It’s Only The End Of The World” (But I Don’t Give A Shit) en in het meteen daaropvolgende “Suckers”. Whiteford zegt dat hij in zijn teksten komaf wil maken met religieuze weirdo’s, chauvinisten, onverantwoordelijke ouders en hebberige mensen.

In het slotnummer “Stick It To The Man” maakt hij nog één keer duidelijk dat hij onverstoord verder op zoek gaat naar de verwezenlijking van zijn dromen en dat iedereen die hem daarbij in de weg dreigt komen te staan de volgende boodschap meekrijgt: ‘Fuck Off’. “Terrible”, de enige coversong op deze cd is een nummer van de Britse gelijkgestemde groep ‘Tiger Lillies’. Het is samen met het titelloze, instrumentale “track 8” (kon evenzo een herbewerkte versie van ‘Telstar’ van jaren ’60 gitaargroep ‘The Tornado’s zijn) en de vuilbekkerij in het bijna vulgaire revanchenummer “Time Of The Month” van het beste op dit album.

Ons finale vonnis is dat wij er geen probleem mee hebben om af en toe eens een track uit deze plaat te horen, maar de tien songs na elkaar lijkt ons niet echt haalbaar te zijn. We houden van ‘fun’ en humor maar lachen ons daarom nog niet de hele dag te barsten. En de geforceerde, hyperkinetische stem van Joe Whiteford begint na een paar nummers zelfs behoorlijk irritant te klinken en daar worden wij wat nerveus van.

(valsam)

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label:  Chains Smoking Records
Info : Rob Forbes