JOSH RITTER – SO RUNS THE WORLD AWAY  

Josh Ritter is magie en betovering door de eerlijkheid en de overtuiging die hij in zijn muziek en zijn woorden legt. Met zijn nieuwkomer “So Runs The World Away” staat hij weer op de plaats die hij hoort in te nemen en dit is bij de top van singer-songwriters. Drie jaar hebben we geduld moeten oefenen voordat Ritter met zijn nieuwkomer op de proppen kwam, maar het loont dan ook de moeite.

Je hoort dat er veel tijd en aandacht is geschonken aan de arrangementen en de rijke instrumentatie die het album kleurt. Het duurde meer dan een jaar voordat Ritter en Sam Kassirer het volledige album  ingeblikt hadden. “So Runs The World Away” moest hoge toppen scheren en doet dat ook. Het is een gelaagd album geworden dat slechts al zijn geheimen prijsgeeft bij meerdere beluisteringen.

De variatie die Josh Ritter  in deze plaat legt is overweldigend. Verrassend komt hij al op de proppen met de theatrale, spannende, instrumentale opener “Curtains”, waarna het gordijn valt voor de intrede van de eerste echte song “Change Of Time”, dat folkie opent met de prachtig warme stem van Ritter en een akoestische gitaar, maar al vlug energiek opbouwt met dramatische percussie en krachtige elektrische gitaarstoten. Na dit overtuigende statement over tijd en liefde wordt de toon helemaal romantisch met een tragische liefdesverhaal in de hartenbreker van het album, het mooi op piano walsende “The Curse”, dat met het trompetspel van Jesse Neuman nog een extra traantje doet wegpinken. “Southern Pacific” poogt hij weids te klinken, vervuld van heimwee, maar het is geen vergelijking met het geniale dat binnensluipt in de duistere, bluesy kerker die “Rattling Locks” noemt  en waar tegelijkertijd The Black Keys als Nick Cave in Josh Ritter boven borrelen. Metronomisch tegen elkaar tikkende drumstokken, die als een aftikkende tijdbom,  je samen met gierende gitaren, bezwerende orgeltjes, broeierige synthesizerklanken en een duivels klinkende Ritter je recht naar het “Black Hole” slepen, dat hypnotisch zingend herhaald wordt door echtgenote Dawn Landes.

In “Folk Bloodbath” heeft Josh Ritter een eigen manier om zijn eerbied te betonen aan een groot bluesman en fingerpicker Mississippi John Hurt, door in deze gospelachtige song de tekst van John Hurt’s traditional “Louis Collins” samen te verweven met de murderballad van Stagger Lee. “The Lark” doet dan weer denken aan een Paul Simon tune en de twinkelende vlinders die de gevoelige meezinger “The Lantern”  in je buik doen rondvliegen kan enkel een Bruce Springsteen evenaren en zal zeker live succes oogsten. De verrassingen blijven en “The Renmant” slurpt je op met zijn staccato ritme als een stevig klinkende John Lennon. Eenzaamheid echoot triest door “See How Man Was Made”, met een troosteloze Josh Ritter en een spacey klinkend instrumentarium. De ontdekkingsreis is nog niet ten einde want breekbaar als een Leonard Cohen doet hij eervol een knieval in het  zeemansverhaal “Another New World” . Josh Ritter kon het album niet beter afsluiten dan met een vrolijk klinkende akoestische boodschap vol vertrouwen in “Long Shadows”, waar  hij zelfverzekerd proclameert: “I Am Not Affraid Of The Dark”.

Als er al donkere tijden geweest zijn voor Josh Ritter dan liggen ze ver achter hem, zoveel is wel duidelijk na het genieten van deze schitterende plaat. Wij hebben altijd blijven geloven in deze sympathieke man uit Moscow, Idaho en met “So Runs The World Away” bewijst hij opnieuw hoeveel talent hij in zijn mars heeft: een absolute aanrader.

Blowfish

 

Tourdata

Sep 14 Amsterdam, NL,  Paradiso

Sep 15 Utrecht, NL, Tivoli

Sep 16 Brussel,  Botanique

 

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label en Distr: V2