PETER CASE - WIG !

New Yorker Peter Case, singer-songwriter en schrijver, bracht naar schatting al een dozijn albums uit. Mogelijk was het die energie en gebundelde passie die hem vorig jaar letterlijk hartzeer bezorgden met een open hartoperatie tot gevolg.  Zijn tournee doorheen België werd geannuleerd en de fans bleven op hun honger zitten hopend op een vlug herstel. Dat herstel kwam er gelukkig en al is zijn haardos en baard wat grijzer, de levensdrift en rebelse geest van de troubadour bleven ongerept. Dat vang je alleszins op in zijn laatste cd, die m.i. wederom voor een Grammy mag worden genomineerd.

De eeuwig jonge vijftigplusser, ooit begonnen met een ukelele, later de straat opgetrokken met gitaar en zich engagerend in het rock-’n-roll groepje ‘The Plimsouls’ schreef opnieuw wrangzoete teksten als een volgeling van Allen Ginsberg, Brendan Behan en Jack London. Hij vertolkt zijn geëmotioneerde songteksten met een authenticiteit die naar de vinylplaten van oude blueszangers ruikt. Het bezwerende ‘My Kind Of Trouble’ bijvoorbeeld met sobere pianobegeleiding brengt zowel John Lee Hooker als Professor Longhair in herinnering. En het zwoel rockende ‘Colors Of Night’ heeft die opzwepende beat alsof het nachtelijk duister hem op de hielen zit.

Ook de thema’s lijken opgediept uit de droesem van oude vaten waar demonen en restjes dromen nog werkzaam zijn. Het ontberen van liefjes, geld, luxe lijkt hem vertrouwd, wat hem niet belet om zich met zijn ‘New’ Old Blue Car’ een weg te baggeren tussen de uitlopers van zijn fantasie. Behalve Leadbelly’s ‘Thirty Days In The Workhouse’ schreef de poëet immers alle teksten zelf. Het bloedmooie ‘Banks Of The River’ heeft evenzo de eeuwigheiddimensie van een klassieker. Peter’s schorre stem, zijn bluesharp, de pompende piano en de gruizige gitaar doen allen bluesy aan. Dit album werd trouwens in enkele dagen opgenomen, wat de indruk wekt dat je naar een hightech veldopname luistert.

Ook het aandeel van drummer D.J. Bonebrake is indrukwekkend. Op ‘House Rent Jump’ versterkt de primitieve drum de illusie dat je in een delta jukejoint de paartjes ziet swingen. Daarnaast fascineert het pianospel, o.m. in ‘Look Out’ en in het magistrale ‘Somebody Told The Truth’ zwanger van betekenissen, waarop ook weer die intrigerende drum. De troubadour met de attitude van een punker bracht eens te meer een album uit dat overloopt van energie en rijk is aan beelden en symboliek. En zoals ‘Music Man’ Peter Case in zijn boek ‘As Far As You Can Get Without a Passport’ noteerde: “Life was a mess, but I didn’t care, I felt free, glad to be alive and on an adventure”, uiteraard  met de muziek als permanente reisgezel.

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

Label: Yep Roc Records
Distr.: Munich Records