MITCH WOODS - GUMBO BLUES

 In zijn leven kreeg bluesman Smiley Lewis (° 5 juli 1913 ) nooit de aandacht die zijn muziek verdiende ondanks het kortstondig succes van zijn ‘Shame, Shame, Shame’. Als je weet dat Elvis Presley van diens ‘One Night’ een megahit maakte en Smiley zelf amper van zijn muziek kon leven dan kan je dit alleen maar betreurenswaardig vinden. Maar boogie-woogie pianist Mitch Woods is de bluespionier uit New Orleans niet vergeten en wijdt nu een erealbum aan hem en andere tijdgenoten uit de ‘Crescent City’.

Mitch Woods, geboren in Brooklyn maar later naar San Francisco verhuisd, is vooral bekend als de ‘rock-a-boogie’ pianist die met zijn ‘Rocket 88s’ de hele wereld afreisde. Jump, honk, jive en boogie uit de jaren ’40-’50 speelt hij het liefst. Zijn helden Cab Calloway, Louis Jordan en Louis Prima gingen hem daarin vooraf, net als trompettist en producer Dave Bartholomew die meerdere songs voor Smiley Lewis schreef, o.a. de hit ‘I Hear You Knockin’, waarmee nadien vooral Dave Admunds scoorde.

In zijn liefde voor de New Orleans sound uit vroegere jaren selecteerde Mitch Woods twaalf songs uit die naoorlogse hoogdagen, de meesten door Dave Bartholomew geschreven. Alleen het immer leuke en spontane ‘Lil’Liza Jane’ is een traditional naast ‘Big Mamou’, een barrelhousegewijze cajun variant. Mitch zingt het als een echte ‘original’. Hij wordt begeleid door een uitmuntend clubje muzikanten, selecter kan niet. Saxofonist Herbert Hardesty speelde zo zestig jaren samen met Fats Domino en John Fohl is bekend als de gitarist van Dr. John.

De twee andere saxofonisten, Brian Cayolle en Amadee Castenell, geven mee kleur en klank aan deze ‘Gumbo Blues’. Zij komen uit de band van Allen Toussaint en zwengelen de collectieve vreugde mee aan, eigen aan de inwoners van de ‘Big Easy’ die leed en tegenspoed met ‘Ooh La La’ funk en ‘Bumpity Bump’ leute te lijf willen gaan. En het vitale ‘Can’t Stop Lovin’ You’ werkt heilzamer dan een transfusie. Drum, bas, piano en de saxpartijen kruipen in je kleren als een zwerm jubelerende sprinkhanen. Alleen ‘Too Many Drivers’ is rustiger, waarbij dan opvalt hoe sensitief Mitch met zijn piano converseert.

Mr. Boogie, Mitch Woods, ontpopt zich met stem, piano en overtuigend élan opnieuw als een ‘Keeper of the Flame’, een van zijn vorige albums. In zijn nu negende album houdt hij het ‘vintage’ erfgoed van New Orleans’ Rhythm & Blues niet alleen in ere maar voegt er glans en magie aan toe. Mogelijk dat Smiley, die in de French Quarter clubs ooit een attractie was, dank zij Mitch opnieuw een ‘revival’ beleeft.

Marcie

 

 

 

 

 

Artiest info
Website