‘SIR’ OLIVER MALLY - OL’ DOGS, NU YARD

Artiesten en muzikanten zijn soms tegendraads en in tegenstelling tot wat je zou verwachten exploreren zij onverwachts nieuwe zijwegen. Oostenrijker, ‘sir’ Oliver Mally, mag je daartussen plaatsen. In het verleden ontpopte hij zich in de band ‘Sir Oliver Mally’s Blues Distillery’ als een rasechte bluesman die met zijn elektrische gitaar het spoor van B.B. King en Albert King achterna wou maar tegelijk de akoestische blues omarmde. Zijn talent als singer-songwriter sluimerde. Niet zozeer in de schaduw want op zijn albums ‘So What?’ en ‘Love Is A Devil’ viel zijn lyrisch dichterschap reeds op. Op de grote internationale festivals kreeg dit echter minder ruimte.

In deze ‘Ol’ Dogs, Nu Yard’ neemt de zanger een nog hogere poëtische vlucht, wanneer hij met warme stem en akoestische gitaar tien songs vertolkt, waarin verhaalkunst en emoties nauwe tred met elkaar houden. Het begon met een muzikale zoektocht samen met multi-instrumentalist Martin ‘Maestro’ Moro, die zowat elk snaarinstrument kan bespelen dat in zijn buurt voor het grijpen ligt. Ook de percussie neemt hij op zich. Tevens is hij de producer die meeschreef aan ‘Same Old Story/Same Old Song’, een reflectieve song over gemiste kansen met heimwee naar wat had kunnen zijn.

Die melancholische sfeer zit in zowat alle songs besloten, zoals o.m. in het droeve ‘Love Is A Devil’, als het ware een gedicht getoonzet op muziek met de natte afdruk van zoute tranen. Moro’s mandoline en Mally’s gitaar lijken de tristesse te willen verzachten. Het bezinnende ‘Bluebird’ maakt sluimerende gevoelens wakker waarbij een National Gitaar de tuinpoort opent met uitzicht op verborgen details uit iemands geheime wereld. Ook de keuze van Lou Reed’s ‘Perfect Day’ is niet toevallig omwille van de ietwat wrange ondertoon.

Zoals de weerelementen een regenboog tegen de hemel toveren zo lijkt het duo Mally en Moro met hun instrumenten emoties en impressies te schilderen tegen een achtergrond van beeldtaal en herinneringen. ‘Dreamer’s Lullaby’ en ‘Lover’s Waltz’ lijken op instinctieve droomgedichtjes, al zijn er maanden voorbereiding aan voorafgegaan. Enkele songs uit vorige albums van Mally worden hernomen, maar dan in een nieuwe uitvoering, zoals het hunkerende ‘Leave Your Ligth On’ uit zijn ‘So What?’.

Alleen bij de meer folky songs primeert dartelheid of spontane vrijheidsdrang. Bij ‘Butterfly Girl’, - waarop de immer fantastische Jon Sass tuba speelt -, en bij het bluesy ‘Ain’t No Bad Boy’ met dobro en banjo, lijkt het alsof de aardse zwaartekracht even niet meetelt en je opgetild wordt door een speels zwoel briesje. De gevoelsbarometer van ‘Sir’ Mally laat zich niet fixeren, maar dat ongrijpbare maakt juist de magie uit van zijn songs.

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

itunes

Label: Office4Music

video