COOKIE MCGEE - PALACE OF THE KING

Voor de echte liefhebber van bluesmuziek is de Texaanse Cookie McGee al lang een bekende of juist niet! Ik ontdekte haar een twaalf jaar geleden met haar album "Right Place" (1998). Even later kwam ik haar tegen in rootsmuziektijdschriften als muzikante bij Lou Lazor en lokale bands in New Orleans. Reeds op jonge leeftijd luisterde zij graag naar Freddie King, die bij haar in de straat woonde en realiseerde zich dat zij vooral aangetrokken was door de blues. Dit bleef zo tot de dag dat Freddie stierf om dan even later met diens zoon gedurende meer dan vijf jaar in Freddie King Jr. band te spelen tot hij ook stierf, hetgeen meteen het einde was van deze band.

Maar ondertussen zag ze ook andere Texanen aan het werk en de bluesmicrobe kreeg Cookie McGee te pakken. Zij begon als een bezetene aan een ontdekkingstocht door de blueswereld, waarbij zij alle grote bluesklassiekers leerde kennen, al blijven Freddie King's invloeden in haar muziek nog steeds best hoorbaar. Zij liet zich meeslepen door de primitieve ruwheid van de muziek en de gevolgen bleven niet uit: wat begon als een hobby, werd de liefde van haar leven.

Haar nieuwe album "Palace Of The King" verbergt 10 prima songs, 5 zelfgeschreven songs en 5 covers, waaronder twee versies van  "I'm Tore Down" geschreven door Sonny Thompson voor Freddie King, van wie ook de titeltrack "Palace Of The King" wordt gecoverd, dit allemaal goed voor een lekkere, stevige portie Texas blues. Cookie McGee verdiende rond Dallas, waar deze plaat live is opgenomen de titel "Queen of Texas Blues", misschien wel wat te hoog gegrepen, maar desondanks is deze bijzondere zangeres bij het grote publiek nog niet erg bekend.

De openende tracks, "Cookin' With Cookie" en "Back Playing The Blues" spreken meteen boekdelen, wie dit niet tot de verbeelding vind spreken is voorgoed voor het genre verloren. Zo ook in het nummer, "Woke Up This Morning", waarin het onderlinge spelplezier tussen Lucky Peterson (vocals, gitaar, HammondB3), James Butler (gitaar), Stuart Melis (saxophone),  Sheldon Wright (trompet) en Chuck Louden (drums) dat uit de boxen knettert haar muzikale evolutie laat zien en dit in het bijzonder door de bijdrage van Lucky Peterson die in dit nummer op zijn Hammond B3 er gedreven invliegt. Ook op een viertal andere songs levert hij zijn bijdrage voornamelijk vanachter zijn Hammond.  In een rustiger nummer is Cookie eveneens best te pruimen, de passie die ze steeds in haar nummers teweeg brengt geven haar muziek zoveel zeggingsschap.

Cookie McGee maakt dampende, stampende, stevige muziek waarbij je de volumeknop automatisch harder zet. Fantastisch, wat een muziek.  Je hoort blues, je hoort een beetje soul, en meestal in een unieke eigen Cookie McGee’mix. Duidelijk is wel dat zij als gitarist tot de Texaanse school behoort, waarbij zij met knauwende zwanenzang haar beeldende verhalen in ambachtelijke songs verpakt, dit overgietend met een flinke dosis rock. "Palace Of The King" blijf ik nu al enkele dagen draaien, en steeds weer op andere manieren. En hoe vaker je deze plaat hoort, hoe beter je ook hoort hoe geraffineerd het allemaal in elkaar zit. Al is haar gitaarspel soms niet al te zuiver, een vergelijking maken met Freddie King zullen we dan zeker ook niet doen.

 Echt veel nieuws brengt "Palace Of The King" niet, maar de plaat bevat zeer sterke en diep in de Zuidelijke traditie gewortelde liedjes zonder overbodige franje en daarin schuilt juist de kracht van het album waarvan de productie in handen is van Richard Chalk. Als Cookie McGee nog veel platen zal maken moeten we nog maar afwachten. Alle reden dus om "Palace Of The King" te koesteren. Misschien ook een reden om op zoek te gaan naar die plaat uit 1998, "Right Place".

 

Artiest info
   
 

Label:  Wolf Records
Distr.:  Parsifal