MAC ARNOLD & PLATE FULL O' BLUES – COUNTRY MAN

Van Mac Arnold samen met zijn zeer getalenteerde begeleidingsband ‘Plate Full O’ Blues’ hebben we vorige jaren reeds memorabele concerten mogen meemaken, denkende aan Spring Blues Festival te Ecaussinnes en het (Ge)varenwinkelfestival in Herselt en aan dit rijke palmares van On the Road komt dit najaar het vervolg waarna we wederom terug naartoe leven. Met deze steeds goedgemutste muzikant, hadden we dan ook de eer een interview te mogen doen op het hoog aangeschreven blues festival in Ecaussinnes, dat je hier kan nalezen.

Mac leerde op tienjarige leeftijd gitaar spelen op een door zijn broer Leroy vervaardigde 'selfmade' gitaar, genaamd de 'Gas Can guitar'. Mac speelt nu nog steeds op deze drie snaren Gas Can gitaar, het kleine model gebruikt hij als 'lead', de grotere uitvoering in combinatie met een ‘slide’. Actief in de blueswereld is hij sinds 1965, eerst met een schoolbandje waarin niemand minder dan James Brown piano speelde. Een jaar later begon hij als bassist in Muddy Water’s begeleidingsband, hij was toen 24 jaar. In die periode deelde hij dan ook het podium met andere grote namen als een Howlin Wolf, Elmore James, Junior Wells, Jimmy Reed, Big Jo Williams, Big Mama Thornton en nog zo velen meer. Opnames met tal van andere artiesten bleven dan ook niet uit, zo speelde hij o.a. mee op het live album "Live at the Café au Go-Go" van John Lee Hooker en op "The Blues Is Where its At" van Otis Spann.

Slechts één goed jaar speelde bij met Muddy om dan zelf de touwtjes in handen te nemen en zijn band The Soul Invaders op te richtten met wie hij later The Temptations en zelfs B.B. King zou begeleiden. In de jaren 80 verliet hij de bluesscène tot hij in 2005 terug in contact kwam met enkele oude bekenden en Mac Arnold was weer vertrokken. Dadelijk goed om het album "Nothin' To Prove" (2005) op de markt te brengen, gevolgd in 2008 met het album "Backbone & Gristle", twee platen van een fantastische band die zuivere onversneden Chicago blues speelt. Naast de excellente gitarist Austin Brashier bestaat deze band uit Max Hightower, een muzikale duizendpoot die we zowel met harmonica, achter de keyboards en met gitaar aan het werk horen, bassist Dan Keylon en drummer Mike Whitt, een veelzijdige band die nu de naam Plate Full O' Blues meekreeg.

"Some folks lean to the left. Some lean to the right. Some lean too far, to keep the truth out of sight." Dat is de manier waarop Mac Arnold & Plate Full O 'Blues hun laatste release "Country Man" (2009) beginnen. De openingstrack, "I Ain't Sugar Coatin'" is een sociaal bewust nummer over vele dingen die in onze  maatschappij verkeerd zijn. Arnold is zelf weliswaar van de oude school, maar wel trots op zijn land- en Southern-levensstijl erfgoed. Hij brengt deze onderwerpen ter discussie in "I Ain't Sugar Coatin'", zoals de prijs van benzine en kinderen die opgroeien zonder vader. Dit nummer zet meteen de toon voor een album gevuld met simpele waarheden.

Producer van "Country Man" is niemand minder als "Steady Rollin' " Bob Margolin, deze bekende bluesman speelt en zingt trouwens ook mee op een aantal tracks. Daarnaast had hij ook een heleboel mooie dingen te zeggen over Mac Arnold in de liner notes van dit album - "I was proud to be a guest with his family" -  een familiale sfeer die feitelijk over de hele plaat terug te vinden is. Arnold klinkt als een echte vaderfiguur in het eerder vernoemde "I Ain't Sugar Coatin'", overtuigingen die zijn doorgegeven door generaties  omvatten de volgende track "Farmer", en schreeuwt zijn trouw op "True To You".

Arnold neemt alle zangpartijen voor zijn rekening en speelt de 5 gallon gasoline can op "This Ol' Tractor" en "Cackalacky Twang", bas op "Screamin' and Cryin'" en "Swing Me Back Home". Hij bezit zelfs meer energie dan mannen op hun twintigste hetgeen we duidelijk horen in de meer vrolijke tracks als "Country Man", "If Walls Could Talk" en "Cackalacky Twang". Maar ook brengt hij terzelfder tijd zijn leeftijd en het wereldse over in nummers als "Farmer" en in het trieste maar mooie "Holdin' On To Lettin 'Go", door zijn wijsheid hierin te verwoorden. Alle songs op "Country Man" werden geschreven door Mac Arnold & Plate Full O' Blues, met uitzondering van: "If Walls Could Talk", dat werd geschreven door Robert Miller en opgenomen door Little Milton in 1970 en Muddy Waters' "Screamin 'en Cryin' ", met in dit nummer een uitstekende bijdrage van Bob Margolin,  niet enkel als gastvocalist  maar tevens mag hij ook mooi uithalen op slide.

Plate Full O' Blues is een zeer uitstekende band, die op een perfect gedoseerde wijze de achtergrondzang verzorgen, en waarbij we Max Austin's op harmonica in "This Ol' Tractor", Danny Keylon's op bas in "Too Much", een nummer waarin hij ook de backing vocals doet, en Austin Brashier's gitaarwerk in "Mule For A Chevrolet", zeker willen vermelden. De plaat sluit af met het instrumentale "Swing Me Back Home".  "Country Man" is zo'n plaat die een glimlach op je gezicht weet te toveren, door de warmte waarmee de muziek wordt gespeeld en Mac Arnold & Plate Full O' Blues rauwe sound.

 

 

08.11. Ruiselede (B), Banana Peel
10.11. Oupeye (B), Chateau d`Oupeye
11.11. Hasselt (B), Muziekodroom
12.11. Hermalle (B), CC Engis
13.11. Haringe (B), BlauBlues Festival
14.11. Roermond (NL) De Weegbrug
20.11. Schoten (B), Blues in Schoten Festival
27.11. Eindhoven (NL), The Rambler

……
Mac Arnold is te boeken bij BlueBridge Network International.


 

Artiest info
Website  
 

Label: Vizztone Records

Interview

video

Rootstime is partner of
BlueBridge Network International


together we´re stronger