DIX – SAYONARA

Schokkende gebeurtenissen als het overlijden van iemand die je zeer nauw aan het hart ligt, kunnen niet anders dan hun weerslag hebben op een mens en zo ook op het werk van een artiest. Het zijn dikwijls in die momenten van lijden en allerdiepste emoties dat hij boven zichzelf uitstijgt en de plaat van zijn leven maakt, geschreven recht uit het hart. Zo verloor Erik Van Oijen van de Nederlandse americana-roots band, Dix, een paar jaar geleden zijn jongere broer en was dit rampzalig feit de aanleiding voor hem om hun debuutalbum "Sayonara" aan hem op te dragen en diepte hij hieruit zijn inspiratie voor een deel van de teksten.

Met "Sayonara" nemen de Japanners afscheid van elkaar, maar hier betekent de titel niet vaarwel, maar eerder tot ziens. Daarom straalt het album dan ook evenveel liefde en hoop uit als verdriet en is het helemaal geen droef klinkende klaagzang. Zulke trieste levensmomenten zetten een mens aan tot bezinning en laat hem met een hoop onbeantwoorde vragen achter, maar de levenscarrousel draait onherroepelijk door.

Erik Van Oijen weet echter met Dix als geen ander met treffende bewoordingen en gepaste instrumentale accenten, zodanig de juiste gevoelige snaar te raken, dat je toch even moet slikken. Ook zijn roestige stem, die zweeft tussen een doorleefde Stephen Stills met een vleugje John Hiatt leent zich perfect tot de roots en americana sound die Dix vertegenwoordigt. Terwijl Erik de leadzang, akoestische gitaar en mandoline hanteert, wordt hij gepast bijgetreden door Johan van Haalen op drums, Johnny Ariëns op staande bas, de schitterende elektrische gitaaraccenten van Raymond van Haalen en de subtiele pedal steel en dobrotonen van Tom Ensink.

De plaat start met het droeve countrywals en titelnummer “Sayonara”, waar Erik Van Oijen, diep gekwetst, de dood van zijn broer bezingt, maar niet vervalt in zelfbeklag en integendeel zijn gemis en bezorgdheid over hem blootlegt en hoopt elkaar ergens terug te ontmoeten in een andere wereld. De song bouwt mooi op met strummende akoestische gitaar die doorprikt wordt met de juiste elektrische gitaarprikkels, heerlijke pedal steeltonen en een geëmotioneerd zingende Van Oijen. Hartverscheurend klagend haalt hij de hoogste noten uit zijn stem in de droef slenterende ballade “Cry Like My Mother”, waar iemand in al zijn hulpeloosheid, verslagenheid en ongeloof, geen tranen genoeg vindt om zijn verdriet te uiten. Heel beelderig is de beschrijving van de kranige echtgenote van zijn broer, die zich gans alleen moet ontfermen over een kroost van drie jonge dochters in de dromerige, enkel met pedal steel opgeluisterde, akoestische ballade en schitterend gezongen “Buy Some Time”, dat perfect in het oeuvre van een Stephen Stills zou passen. “Wanda” klinkt dan weer dartel en swingend met een hoop vlinders in de buik, drijvend op een aanstekelijk gitaarrifje dat de ganse song doorkruist en een ode is aan de ware liefde die als goede wijn nog rijpt met de jaren. De vrolijkste song van de plaat, met nochtans alles behalve een vrolijk onderwerp, is de hoopvolle countryswing die ons met dobro en akoestische gitaren omarmd in “Damned”, een song over broederliefde en de verloren kans om die nog meer te uiten. Plechtig en statig badend in een Willy DeVille sfeer, paradeert "Slip Away" aan ons voorbij, met drammende percussie en knappe opvulling met elektrische gitaar en pedal Steel, terwijl "Kill You From My Mind" voortraast als een bluegrass sneltrein, met bliksemsnelle akoestische gitaarlicks. Het album sluit af met de droeve akoestische topper "All Gone Astray", waar een aangeslagen Erik Van Oijen gebroken klinkt door het tragische besef dat hij een goede vriend en broer moet missen en solo, met verweerde stem en akoestische gitaar deze song nog eenzamer en doordringend laat klinken.

Dix toont met zijn debuutplaat "Sayonara" dat het alle talenten in huis heeft om het ver te schoppen in de roots en Americana scene. Een unieke stem, sterke teksten en songs die origineel ingespeeld worden door muzikanten die niet enkel technisch sterk zijn, maar ook met gevoel de juiste accenten weten te leggen, maakt van Dix een solide band. Op het einde van dit jaar of begin 2012 kijken we al uit naar hun tweede album, maar ondertussen is het genieten geblazen van dit schitterende album.

Blowfish

Artiest info
Website