RY COODER - PULL UP SOME DUST AND SIT DOWN

Ry Cooder is een man met vele muzikale kwaliteiten. Hij speelde in Taj Mahal's The Rising Sons, Captain Beefheart & The Magic Band, maar werkte ook zeer veel als studiomuzikant. In 1984 nam hij de soundtrack voor "Paris, Texas" op. En lezers die Ry al beter kennen, Ry is zeker de beroerdste niet en is vaak wel te porren voor een leuke soundtrack. Hij heeft er tenslotte al heel wat op zijn naam staan. Ook was Cooder medeverantwoordelijk voor de Cuba-hype die rond '99 opkwam, door zijn werk met de Buena Vista Social Club. In 2003 verscheen de belangrijke wereldmuziek release "Mambo Sinuendo" van Cooder en zijn Cubaanse evenknie Manuel Galban. Dat de twee aan elkaar gewaagd zijn bewezen zij reeds in die Buena Vista Social Club. En dat is dan ook wat Ry Cooder de afgelopen jaren vooral bezig gehouden heeft: namelijk het promoten van de muziek van zijn Cubaanse vrienden. Cooder kon niet anders dan met een nieuw tot de verbeelding sprekend project op de proppen te komen. Zijn sociale betrokkenheid met sterk verhalende teksten tot een emotievol en persoonlijk verhaal creëren en dit om te bouwen tot een groot bewustzijn in zijn muziek konden we namelijk vinden in zijn trilogie: "I, Flathead" (2008), "My Name Is Buddy" (2007) en "Chavez Ravine" (2005).

Dat Cooder geweldige soundtracks kan maken is dus bekend, maar ook zonder een bijbehorende film kan Cooder over de financiële crisis, de immigratieproblematiek, maar ook over het Amerikaanse leger, een beeldend verhaal vertellen, hetgeen hij nu bewijst hij op zijn jongste cd "Pull Up Some Dust And Sit Down". Cooder keert in muzikaal opzicht terug naar de eerste jaren uit zijn carrière. Naar briljante platen als zijn titelloze debuut uit 1970 en "Into The Purple Valley" uit 1971. Cooder laat zich bijstaan door zijn zoon Joachim met wie hij het grootste deel van de instrumentaties voor zijn rekening neemt. Verder een relatief kleine bezetting waarin we ook oudgedienden accordeonist Flaco Jimenez en drummer Jim Keltner in terug vinden. Deze begeleiding loopt zoals gewoonlijk uiteen, van een chicano-accordeon, een mandoline en een bottleneckgitaar tot naar wat naar zo'n typisch Noord-Mexicaanse brassband klinkt. Voeg daarbij een uiterst goed gezelschap van achtergrondzangers Terry Evans, Arnold McCuller en Willie Green en we hebben wederom een volbloed Cooder-plaat.

De Cooder-thema’s van de laatste jaren zijn ook nu weer prominent. Je kunt veel van Cooder zeggen, maar niet dat hij weigert voor zijn mening uit te komen. Door zijn hele oeuvre loop als rode draad zijn compassie voor de underdog, dus ook op "Pull Up Some Dust And Sit Down" worden we geconfronteerd met een aantal - zeker in Amerikaanse ogen - forse, op muziek gezette uitspraken. Zo trekt hij een parallel tussen de depressie van de jaren twintig en de 'greedy bankers' waarvoor hij in het openingsnummer "No Banker Left Behind" bij Uncle Dave Macon te rade ging en heeft hij het anderzijds in het tweede nummer "El Corrido de Jesse James" over de immigratieproblematiek, waarin Cooder het beeld schetst dat deze oude bandiet wel raad had geweten met de bankiers van Goldman Sachs. Naast de schandalige anti-immigratiewetten van Arizona in "Quick Sand" en George W. Bush, die aan de beurt komt in het "Chrismas Time This Year" trekt Cooder vervolgens van leer in "Baby Joined The Army" tegen de rekruteertactiek van het Amerikaanse leger in de sloppenwijken van L.A.

De teksten staan bol van de zwaar politiek en sociaal geladen onderwerpen maar soms komt bij deze muziekhistoricus de humor ook wel eens bovendrijven. Zo verhaalt hij in "John Lee Hooker for President" wat deze bluesgitarist met het hoogste gerechtshof had gedaan als hij ooit de hoogste Amerikaanse ambtpositie had mogen bekleden. Deze song is als een soort 'infomercial' over zijn verkiezingscampagne, waarover Cooder zelf zegt: "You do it in style as much as you can. I spent a lot of years playing along with his records and knowing him, even personally. So I thought I’d try that, you know, and see if you can evoke that feeling. But that’s what musicians do, looking for inspiration through the music , through the instruments." Voor Cooder blijven de verhalen dan ook voorop staan bij het schrijven van de songs, songs waarin steeds zijn verfijnd gitaarspel centraal staat.

Dat Cooder de laatste jaren in vorm is en de ideeën met opvallend gemak uit zijn mouw schudt daar bestaat geen twijfel over. Gezien hij tegenwoordig goede achtergrondverhalen mist in de kranten, weet Cooder eerder vanuit een luie stoel zijn songs met een bijtende kritiek op de wereld te schrijven. Bijgestaan door oude bekenden klinkt Ry Cooder dan ook weer zo gedreven als in zijn jonge jaren. "Pull Up Some Dust and Sit Down" is een meesterlijke plaat geworden. Vast staat dat Cooder zichzelf weer eens heeft overtroffen.
"Pull Up Some Dust And Sit Down" verschijnt op 2 september op CD en 2LP+CD

 

Artiest info
Website  
 

Label: Nonesuch Records
Distr.: Warner Music

video