THE CHICAGO KINGSNAKES - BLUE MOSAIC

28 jaar zijn ze al bezig deze “The Chicago Kingsnakes” en hun release “Blue Mosaic” is al hun tiende album inmiddels. Het bevat twaalf originele nummers, allen geschreven door frontman en zanger-gitarist James P.Anderson. De titel van het album verwijst naar de oorsprong van hun muziek die te situeren is in de Chicago Blues met R&B invloeden. Anderson zelf zegt dan weer dat ze blues spelen al luisterend naar Curtis Mayfield, Booker T en James Brown.

Wij noteerden bij beluistering van de aanvang van het album “Easy Listening Blues”. Het soort blues dat aangenaam is om naar te luisteren maar waarbij je tegelijk bijvoorbeeld een boek kan lezen. Het schijnt wat traag en vrolijk, rustig voort te kabbelen. Herkenbare riffs en af en toe wat fijn snarenwerk en dito harmonicalijnen eronder. Soms dan weer wat achtergrondzang en naar de jazz knipogend zoals in “Blues Gone Uptown”. Het album lijkt op een lichte ontgoocheling voor onze oren af te stevenen wegens toch wat meer van verwacht. En plots is daar dan “Tell The Truth”, het vierde nummer op deze uitgave. Het nummer lijkt een gospel te gaan worden met die fijne vocale harmonieën, met dank aan gast Ron Berry, terwijl er een countryachtig sfeertje wordt aan toegevoegd door het subtiele mondharmonicaspel van Nelson Keaton. Verrassend nummer maar de aandacht is getrokken. Het niveau wordt nog opgetrokken met “Sick And Tired”, de trage van dienst met schitterende gitaarsolo en jammerende harmonicaspel.

Het volgende nummer waarvoor we weer wat verder op onze stoel gaan zitten is “So Cold In Chicago” met ongelooflijke grappige tekst, de ritmesectie met Gus Gotsis op drums en Mike Baily op bas laat je als het ware de koude aan de lijve ondervinden, strak , sober, toepasselijk gedaan. Het instrumentale “Hip The Gip” maakt dan weer dat we terug wat bladzijden in ons boek kunnen verder lezen. Het is eigenlijk wachten op de vette knipoog naar Sonny Boy Williamson die “Lefty” wel is voor we weer op het puntje van onze stoel gaan zitten, hier zijn ze wat ons betreft op hun best met die aanstekelijke, dansbare groove.

De laatste twee track zijn twee verschillende benaderingen van hetzelfde nummer. “Mary Jane” krijgt een akoestische en een elektrische versie. De akoestische is ronduit schitterend te noemen: een hypnotiserende, verhalende stem, de fingerpicking en klagende harmonica. Met voorsprong toch wel het beste nummer op dit album. De elektrische versie is ook al boeiend, beukend, stampend, scheurend. Knap werk! Als The Chicago Kings op ene dag erin slagen een album uit te brengen waarop alle songs het niveau halen van de aangehaalde nummers hebben ze een vijfsterrenplaat op hun naam staan. Iets in mij zegt dat dit ooit zal gebeuren.

Bluesyluc


Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: MusicKing Records