Met "The Vagabond Tales" leverde de Amerikaanse singer-songwriter Joseph Parsons een jaar of zes geleden een hele sterke plaat af. Op dit album maakte de nu in Hannover, Duitsland wonende wereldreiziger tijdloze muziek met invloeden uit de pop en rock. Het was muziek die vooral opviel door de aanstekelijke songs met stevige composities en de gloedvolle en geheel eigen wijze waarop Parsons met zijn uniek stemgeluid deze songs vertolkte. Parsons werd vergeleken met alles en iedereen, maar de omschrijving "James Taylor met een vleugje Eric Anderson" vond ik zelf het meest treffend.

Het drie jaar geleden verschenen "Heavens Above" (2008) was nog wat beter dan "The Vagabond Tales", maar ook met deze plaat brak Joseph Parsons helaas geen potten, al konden een aantal songs van deze plaat zo de hitlijsten in. Om dit zevende album te promoten smeedde Parsons een compleet nieuwe live band. In oktober 2008 beklommen Parsons, de Duitse drummer Sven Hansen, de Amerikaanse gitaarvirtuoos Ross Bellenoit en de uit het Nederlandse Arnhem afkomstige bassnaren plukker Freddi Lubitz het podium van Das Altes Schlachthaus. Parsons nam aldaar zijn eerste live album op in tien jaar, een album dat de zeer toepasselijk titel, "Slautherhouse Live" meekreeg.

Parsons nieuwe plaat luistert naar de titel "Hope For Centuries" en werd opgenomen in de Kawari Sound Studio in Philadelphia met de hierboven vermelde subliem in vorm verkerende begeleidingsband. Bij onze eerste beluistering maken we al snel de bedenking dat er voor Parsons een nieuw muzikaal tijdperk is begonnen en dat hij duidelijk een nieuw publiek wil bereiken. Reeds veertien jaar verschenen zijn laatste albums bij het Duitse rootsrock gerichte Blue Rose label. Deze stal heeft hij ondertussen verlaten, want hij richtte onlangs Meer Music Records op waar deze plaat nu verscheen. Er zullen niet veel mannen- of vrouwenharten sneller gaan kloppen van Joseph Parsons, maar iedereen met een muziekhart moet als een blok gaan vallen voor de nieuwe plaat, waarvan de songs deels geschreven zijn in de winter aan de Duitse Noordzee kust en de andere helft in het bruisende Parijs.

"Hope For Centuries" bevat een serie pop/rock-liedjes , songs die een stuk gewichtiger zijn dan die op Parsons vorige platen, wat mede wordt veroorzaakt door zijn donkere stem. De muziek van Parsons ontleent zijn kracht dan ook voor een belangrijk deel aan zijn kenmerkende stemgeluid. Producer Devin Greenwood (Steve Forbert, Nora Jones, Amos Lee) laat Parsons gewoon klinken zoals dat bij hem past, compact melodieus. Toegankelijker dan ooit, zonder dat ook maar één concessie gedaan wordt aan de zeggingskracht. Zijn stem bepaalt voor een belangrijk deel de kracht van de muziek, maar daarnaast beschikt hij bovendien over het vermogen om de luisteraar vast te grijpen en in te pakken. Parsons doet dit met behoorlijk complexe songs. Over het algemeen langzaam voortslepende songs die indringende verhalen vertellen.

Het is een plaat geworden met ingetogen songs die betrekkelijk sober worden uitgevoerd, maar elke noot is raak. Verwacht bij Parsons geen aanstekelijke refreinen, maar vooral wonderschone melodieën die steeds weer andere kanten op schieten. In vrijwel iedere song klinkt zijn warme en bijzonder emotievolle stem weer net iets anders en steeds is de impact maximaal. Parsons verhaalt over zijn eigen leven, songs als "Spiritual" en "The Meditation" reflecteren zijn afkomst, Louisiana waar hij geboren en getogen is, maar ook verhaalt hij op een beschouwende wijze over de liefde in "More" en in "Roman & Michael" gaat hij terug naar de beginjaren van Aids met een aangrijpend waar verhaal hetgeen hij dan ook op een bijzonder indrukwekkende wijze overbrengt.

"Heavens Above" had moeten zorgen voor de grote doorbraak van Joseph Parsons en wanneer je hoort hoe goed deze plaat is, is niet te verklaren waarom deze doorbraak is uitgebleven. "Hope For Centuries" is een plaat die een regenachtige dag omtovert in een mooie zomerdag en een warme zomerdag voorziet van pure magie. Na een aantal bescheiden pareltjes moet deze glimmende diamant maar worden opgepikt door heel wat liefhebbers van perfecte popmuziek, je krijgt er zeker geen spijt van.