Deze “The Giving Tree Band” is een band die het respect van elke goed denkende burger,ook niet muziekliefhebbers, verdient. Deze groep is het vehikel van de broers Todd en Erik Fink. Zij stammen af van een folk legende (in de VS) Mike Fink. Maar waarom ze vooral ons respect verdienen is omdat ze met deze plaat de eerste ecologische plaat maakten. Zij gingen daarin een stuk verder dan Jack Johnson. Zij reden met de fiets naar de studio die op zonne-energie werkt om deze plaat op te nemen. Ze spelen enkel op instrumenten die gemaakt zijn van natuurlijk gevallen bomen. Als ze toeren baden ze in rivieren en slapen ze onder de sterren. Kortom hun ecologische levensstijl proberen ze consequent aan te houden in hu artiest zijn. Chapeau. Al wil dat wel zeggen dat de kans dat we ze hier in Europa ooit te zien krijgen eerder klein is. Deze plaat is inmiddels al hun derde plaat. De eerste kwam uit in 2007 en was een dubbele getiteld “Unified Folk Theory”. In 2008 werd deze opgevolgd door “Great Possesions” de eerste CO² vrije plaat ter wereld. Nu is er deze derde.

De groep bestaat naast beide broers uit nog 4 andere leden. Opvallend in de instrumentatie is dat ze geen drummer hebben. Ze hebben er wel enkele ingehuurd voor deze plaat. Maar de bandleden bespelen allen akoestische snaarinstrumenten; gitaar, banjo, mandoline, staande bass, slide gitaar... Hun sound doet me wat denken aan een akoestische versie van The Band, vroege CSNY , Dylan, John Prine, recenter Gourds of in het bluegrass genre Duhks, ... Ze brengen op deze plaat 15 nummers die bijna een vol uur bestrijken. Hun geluid is organisch, ze zorgen voor de nodige afwisseling in tempo en instrumentatie , de meerstemmige samenzang en de virtuositeit op hun instrumenten zijn de troeven van deze band. Tel daar nog eens enkele sterke nummers bij en je weet dat we hier met een “meer dan interessante” plaat te maken hebben. Dit vanaf opener “Red Leaves” (een uptempo radiovriendelijk nummer ) tot afsluiter “Empty”.

Ik zou hier bij elk nummer ook een inspiratiebron kunnen vermelden maar dit lijkt me niet zinvol. Ze kennen hun klassiekers, hebben daar dingen uit opgepikt die ze hier in een nieuw kleedje stoppen. Wil je enkele namen horen: wel in eerste instantie denk ik aan de Waterboys tent ijde van “Fisherman’s Blues”, verder CSNY, Jayhawks, Gourds, Beatles, John Prine, de bluegrass ensembles… Ze brengen op deze plaat 15 nummers die bijna een vol uur bestrijken

Maar om enkele uiteenlopende voorbeelden te geven uit het rijke pallet dat ze presenteren: “Run Dog Run” is een snel bluegrass nummer, “ Take My Place” is een traag meerstemmig gezongen nummer. Ik heb de plaat al ettelijke keren beluisterd en ik kan er geen zwak nummer op vinden. Het enige dat jammer is: er is ook geen echt erboven uit stekend nummer dat vlot op de radio gedraaid kan worden. Het nummer “Circles” is wel gelanceerd als single. Ondanks dat worden ze “The US answer on Mumford & Son genoemd”. Voor mij is dit groeiplaatje het beste bewijs dat deze groep moet gevolgd worden. Fans van The Gourds mogen deze plaat zeker niet laten liggen. Als ze bij een volgende een catchy hit kunnen schrijven is voor hen de trein vertrokken zoals die van de Mumfords. Klasbakken.

(Lisael)

PS: Op het net staat van hen een Tribute To Michael Jackson getiteld “Hillbilly Jean”